οι τρεις ταφές του Δημήτρη Παπαδόπουλου

Μας τσουβάλιασαν πάνω σε ένα μουλάρι -αγορασμένο με δανεικά κι αυτό- και μας παιδεύουν τριγυρνώντας μας δεξιά κι αριστερά προσπαθώντας να βρουν την πιο βολική χωματερή για να μας αμολήσουν εντός της. Βρωμάμε εμείς, βρωμάει κι αυτή, μικρή ζημιά. Δυο βρωμιές πάλι βρωμιά κάνουν, μη περιμένεις θαύματα, δεν υπάρχουν Γκρενούιγ της πολιτικής, αυτοί-άλλωστε-βρωμάνε πιο πολύ απ’ όλους.

Το ξανάδες αυτό το έργο; με άλλους, ναι. Όχι με σένα συσκευασμένο όμως. Αν είχες αμφιβολίες, απο χτες θάψτες κι αυτές, ένα μουλάρι θα βρεθεί για όλους, έχουν απόθεμα από μουλάρια, πρόβλεψαν. Τι νόμιζες δηλαδή, ότι θα σε αφήσουν τζανκ φουντ για τα ξένα όρνια με τις γραβάτες, τους δείκτες, τα σπρεντς, τις εκταμιεύσεις και τα επιτόκια; όχι ρε, είναι πονετικοί οι δικοί μας, είναι ο Τομι Λι Τζόουνς, μιλάμε την ίδια γλώσσα, γνωριζόμαστε καλά, φόρους για το μουλάρι πλήρωσες, θα ξαναπληρώσεις, τους ψήφισες, τους υπηρέτησες, τους έγλειψες, σε γλείψαν όσο σε χρειαζόταν, τους ανέχτηκες, σε κανάκεψαν, δεν είναι άκαρδοι να σε παρατήσουν καταμεσής του δρόμου, αν χρειαστεί θα κατέβουν κιόλας απ’ το δικό τους μουλάρι για να σπρώξουν το δικό σου που κάνει πείσματα, μπορεί και να πάνε με τα πόδια αυτοί αρκεί να σε πάνε ως τη χωματερή. Θέμα αλληλεγγύης είναι. Ζήτημα τιμής. Θα σε θάψουν κανονικά, χωρίς πολλές πολλές παράτες, ίσως όχι με την πρώτη, ίσως αργήσουν λίγο να σε παραχώσουν, ίσως βρωμίσεις κι άλλο, αλλά θα σε θάψουν. Σιγά σιγά σε πάνε, για να μη τρομάξουν οι άλλοι που ζουν ακόμη. Λίγο χρόνο ψάχνουν και το κατάλληλο μέρος. Απ’ όλα μπορεί να είναι,  αδίστακτοι, ανόητοι, κακοί ηθοποιοί, χυδαίοι, ψεύτες, υποκριτές, ανίκανοι, καιροσκόποι.  Αχάριστοι όμως όχι.

Ωραίες είναι οι μαλακιούλες περί πίστης στις δυνατότητες της φυλής, περί αγώνα με αίσιο τέλος και περί αισιοδοξίας. Αρκεί να θυμάται κανείς που και που ότι η αισιοδοξία δεν είναι χρόνιο νόσημα. Ίωση είναι. Έρχεται, φεύγει. Μαζί με τους λογαριασμούς, τις ειδοποιήσεις απ’ τις τράπεζες, το «μπαμπά έχεις πέντε ευρώ για σήμερα;». Πόλεμος είναι, this is not a drill όπως λένε και στις ταινίες, τέρμα τα άσφαιρα και οι προειδοποιητικές βολές. Στο ψαχνό βαράνε. Πέρυσι οι παπούδες βγάζαν ένα πενηντάρικο να χαρτζιλικώσουν τα παιδιά δυο φορές το χρόνο, από φέτος ο χρόνος είναι λειψός, το χειμώνα τα πενηντάρικα θα αλλάξουν διαδρομή. Όσο υπάρχουν πενηντάρικα και παπούδες. Πέφτω να κοιμηθώ και βλέπω εφιάλτες, τα παιδιά μου με γκρίζα μαλλιά να ζουν ακόμη στο διπλανό δωμάτιο, να πηγαίνω να τα ρωτάω «θέλετε να σας φτιάξω κάτι να φάτε;» και να μου απαντάνε «όχι, μια χαρά είμαστε». Μια χαρά.

Μόνο μια σκέψη με παρηγορεί. Λίγο. Αλλά απ’ το ολότελα μπορώ να πορευτώ και μ’αυτό το λίγο. Το οτι κάποια στιγμή όσοι κατορθώσουν να μείνουν πίσω γλιτώνοντας το τσουβάλιασμα, θα μπορέσουν με μάτι που γυαλίζει να πουν -για λογαριασμό κι όσων κουφαριών στολίζουν τις χωματερές- «μαζί τους κάψαμε». Με κ , όχι με θ. Ζωντανοί, λιγότερο ζωντανοί ή αποθαμένοι να τους κάψουμε κανονικά, χωρίς τιμές, ίσως όχι με την πρώτη, ίσως όχι αμέσως, ίσως αργήσουμε να βρούμε καλά φρύγανα για προσάναμμα, ίσως βρωμίσουν κι άλλο στο μεταξύ, αλλά να τους κάψουμε. Δημοσία δαπάνη, κερασμένα απο μας. Απ’ όλα μπορεί να είμαστε, και μαλάκες και τεμπέληδες και βολεψάκηδες και p.i.g.s. και φυγόπονοι και ζήτουλες και ώπα και υπεράριθμοι και αντιπαραγωγικοί και καλοπληρωμένοι και διακοπάκηδες και μαύρα πρόβατα και μιάσματα και καναπεδάκηδες και ωχαδερφίστικα ζόμπι.  Αχάριστοι όμως όχι.

Advertisements

30 thoughts on “οι τρεις ταφές του Δημήτρη Παπαδόπουλου

  1. Πριν λίγο καιρό, όταν πήγαινα να πάρω το γιό μου από το νηπιαγωγείο, έβλεπα χαμογελαστούς ανθρώπους. Τώρα βλέπω μόνο πικραμένους. Και η πτώση δεν έχει τέλος, η πτώση είναι ελεύθερη 😦

    1. mamma, είμαι ένας θυμωμένος άνθρωπος. Όχι πικραμένος. Θυμωμένος, πρώτα απ’όλα μαζί μου γιατί ήμουν τόσο αφελής πιστεύοντας ως σήμερα οτι δεν φτιάχνουν βαρέλια δίχως πάτο.

  2. Εκπληκτικό φαινόμενο ο συντονισμός της μπλογκόσφαιρας. Μακάρι να αντιπροσώπευε το σύνολο της κοινωνίας μας, αλλά.

    1. rodia, συγγνώμη που θα το πω αλλά σαν να γράφουμε για να κερδίσουμε φανταστικούς κουμπαράδες είναι. Όποιος θέλει εξαιρεί εαυτόν. Τα’ λεγε και η niemandsrose τις προάλλες.
      Και να ‘ταν και γεμάτοι οι κουμπαράδες, να πάει στο διάολο…

      1. Το έχω ήδη σκεφτεί, πιθανότατα πολύ νωρίτερα, αλλά δεν έχω άλλο όπλο απο αυτό.
        Δωράκι από το ποστ του Elias, η ανεπανάληπτη φράση «Ή θα προχωρήσουμε όλοι μαζί, ως ένα βαθμό υπεύθυνος ο καθένας για την ευτυχία του άλλου, ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί.»

  3. Tα σέβη μου κι ένα τσουβάλι μπράβο -το εννοώ- στην ίωση αισιοδοξίας που περνάτε, που ακόμα αναγνωρίζει τόσους πρώτους πληθυντικούς μέσα στη μαυρίλα μας ικανούς να ξέρουν τι καίνε και κυρίως να το κάνουν “μαζί”, εγώ μόνο αυτονομημένα απελπισμένα αγρίμια διακρίνω κι όσα “μείνουν πίσω”, πιο πιθανό μου φαίνεται να μοιραστούν απ΄την αρχή ό,τι θα έχει απομείνει από τυχαίες φωτιές και το κουφάρι της λείας, ευτυχείς που όσο λιγότεροι τόσο μεγαλύτερο θα είναι το μερτικό τους.
    Καλημέρα

  4. rodia, ναι, το είχα διαβάσει σε σας αυτό. Μου άρεσε. Η Αλληλεγγύη. Ωραία λέξη. Το κακό είναι οτι μεταφράζεται κατά το δοκούν. Το ίδιο λέει και ο παπανδρέου, δεν είναι κακό. Το κακό είναι οτι το πιστεύει κιόλας.

    (μη μου δίνετε σημασία σήμερα, και με τα ρούχα μου τρώγομαι)

  5. Έβλεπα πάντα το βαρέλι δίχως πάτο, οικογενειακή παράδοση βλέπετε, την ευγνωμονώ αν και δεν τα πάω και τόσο καλά με τις οικογενειακές παράδόσεις αλλά αυτή με έσωσε. Δεν είμαι θυμωμένη για τα βαρέλια δίχως πάτο που μας προέκυψαν. Θυμωμένη είμαι όσο σκέφτομαι ότι θα θαφτώ ντροπιασμένη και εμένα που είμαι τόσο περήφανη ακόμα και με τα θέλω μου αυτό θα με ενοχλεί αφόρητα ακόμα και εκεί “πέρα”.
    Σκέφτομαι ακόμα ότι είναι ελάχιστοι όσοι μπορούν να πάνε παρακάτω , νομίζω ότι εκεί πρέπει να γίνει “φυσική επιλογή” . Θέλει ονειροπόλους, χαζορομαντικούς, επαναστάτες που δεν υπολογίζουν τίποτα, σκεπτόμενους οραματιστές, υγιείς ακόμα και αυτούς τεχνοκράτες ανάμεσα σε αυτούς όμως ποιος ξέρεις ότι δεν θα εκποιήσει τον “βίο και τας δραστηριότητας εις τας συνθήκας των αλλαγών”; εις βάρος του άλλου; Και όσο τα σκέφτομαι όλα αυτά, έρχεται και ένα “ισοπέδωσέ το το μπουρδέλο” και όποιος μείνει όρθιος θα βρει το δρόμο , αλλά αυτό …

    ΥΓ Εμείς οι τεχνοκράτες υστερούμε σε ποιητικό λόγο αλλά στην ισοπέδωση των μπουρδέλων είμαστε αετοί – αυτό για να γελάσουμε με τα χάλια μας

    1. δεν έχω λόγια, ειλικρινά δεν έχω
      θέλω να τους δω να καίγονται όμως, ένα ξερό κλαράκι θα το ρίξω…

      ως τότε θα γελάω και θα κλαίω με τα χάλια μου, κομμένος ο πληθυντικός

  6. Μέχρι τώρα νόμιζα ότι η αμηχανία είναι στιγμιαίο αίσθημα.Τώρα ξέρω ότι είναι συνεχές.Μέχρι τώρα νόμιζα ότι ο θυμός είναι ευεργετικό ξέσπασμα.Τώρα ξέρω ότι είναι βασανιστικός πόνος που αλληλοτροφοδοτείται με την αμηχανία.
    Νοσταλγώ τις εποχές που η ταξική συνείδηση ίσως και να σήμαινε κάτι.
    Δεν ξέρω αν ανήκω σ’ αυτούς που είναι πάνω στα μουλάρια ή σ’ αυτούς που τα σπρώχνουν.Φοβάμαι ότι ανήκω στα ίδια τα μουλάρια.

    1. δεν ξέρω τι θα βγάλει αυτό, δεν ξέρω πότε θα ξεσπάσει πάνω τους, δεν ξέρω γιατί τόση σιωπή ακόμη, αλλά τόσο μαλάκας δεν μπορεί να είμαι, όχι τόσο

    2. Δε θέλω να σας ξενερώσω, αλλά θυμάστε εσείς αγαπητέ μου εποχέ ςμε ταξική συνείδηση στην Ελλάδα; Διότι πιστεύω ακράδαντα πως αυτό είναι το βασικότερο χαρακτηριστικό που μας λείπει εδώ και δεκαετίες. Πολλές.

      1. ποιός μίλησε για ταξική συνείδηση; η οργή, η απόγνωση και η λύσσα είναι ορφανές

      2. Μη με κάνετε να δείχνω την ηλικία μου αλλά το κακό ξεκίνησε την δεκαετία του ’60.

  7. Τα σέβη μου… Αυτά δεν βρωμάνε σαν εμένα. Ευτυχώς που υπάρχει η διάθεση απόδοσής τους.

    1. καλά τα είπατε φίλτατε, καλώς να τα κάνουμε κιόλας, ώρα να ξεμουδιάσουν και οι νοικοκυραίοι

  8. Πήγα πρόσφατα στην επαρχία. Στην Άμφισσα. Έχω πάει πολλές φορές. Η μεγαλύτερη διαφορά που διαπίστωσα ήταν αυτή: οι άνθρωποι δεν έβγαιναν πλέον έξω, δεν πήγαιναν συχνά σε γιορτές, δεν μαζεύονταν στις πλατείες για ούζα, ακόμα και την εκκλησία το Πάσχα για μερικά δεκάλεπτα την επισκέφθηκαν. Όχι επειδή δεν είχαν χρήματα. Επειδή δεν είχαν όρεξη. Για τίποτα.
    Ούτε για να διασκεδάσουν (?), ούτε για να διαπιστώσουν αν τα μούτρα του διπλανού τους είναι πιο θλιμένα από τα δικά τους, ούτε για να οργανώσουν οτιδήποτε. Ακόμα και οι σούβλες το Πάσχα λιγόστεψαν. Και πιστέψτε με -ξέρω- δεν ήταν επειδή δεν είχαν χρήματα…

    1. σας πιστεύω
      οι μουδιασμένοι άνθρωποι μερικές φορές είναι πιο απρόβλεπτοι απ’ τους φτωχούς

  9. Επίτιμε, δεν σας κάλυψε δηλαδή η υπερασπιστική μου γραμμή και θελήσατε να δευτερολογήσετε; αφήστε τα σίξτις να κοιμούνται στον τάφο τους

  10. Δεν σκόπευα να μιλήσω απόψε, δεν έχω και τι να πω δηλαδή, αλλά ξαφνικά βρήκα: Δεν σας ενοχλεί να ξεκινήσω τους πανηγυρισμούς εγώ σιγά-σιγά, ε;
    (Μα πού είναι ο μπούκερ;)

    1. όχι, πανηγυρίστε ελεύθερα, αν θέλετε και αναδρομικά, για την πτώση της χούντας, για τη νίκη του ανδρέα, για το ευρωπαικό στο μπάσκετ, για το γιούρο της πορτογαλίας, για την παπαρίζου, για τη νίκη του γιου του ανδρέα, λόγοι υπάρχουν…

  11. Να εισαι καλά Riski, μου θύμισες ότι κάτι είχα να γράψω απο την αρχή αλλά φοβόμουν την οργή του τσιτωμένου ποστιούχου κ. κκμοιρη, που είχε ξυπνήσει στραβά -όπως και’γώ βέβαια. Τεσπα, νυχτωσε και αμβλύνονται οι αντιστασεις και θα το γράψω.. Να το γράψω εδώ άραγε ή να το διαπράξω στο μπλογκ μου; Πραγματικά, δεν ξέρω.. φοβάμαι… Αν το γράψω τελικά, θα παραπέμψω στον εμπνευστή. οκ;

    1. ελάτε τώρα, ποιάν οργή μου; άκακο αρνί είμαι, άλλωστε κάθε μέρα στραβά ξυπνάω στην πορεία όμως γίνομαι καλύτερος άνθρωπος ))

      ρίχτε το (κι) εδώ, άφοβα

      1. Εσυ το θέλησες, να είμαστε ξηγημενοι 🙂
        η εικονογράφηση με εμπνέει!)

        Τρία μουλάρια πέρδονταν
        στη μέση της Σαχάρας
        Μια συγχορδία ηρωϊκή
        ο πόρδος μιας μουλάρας!

        Αν έχεις φίλε ακουστά
        τον κρότο όπου κάνει
        τύφλα να έχουνε τα ντραμς
        όταν ο μούλος κλάνει!

        κλπ κλπ

  12. Pingback: 3 mules « rodia

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s