Ηρωική Συμφωνία

Δεν με αντέχω όταν παίρνω το πινέλο και βάφω τα ντουβάρια μαύρα. Ακόμη περισσότερο όταν δεν πιάνω καν πινέλο και πασαλείβω με τα χέρια ή πετώντας με λύσσα μελανές σκέψεις στους τοίχους, σαν Τζάκσον Πόλοκ των κατά φαντασίαν θυμωμένων. Αν θυμώσεις πας και σπας, δεν θαλασσοδέρνεσαι με «σκέφτομαι και γράφω».

Το κουμπί mute πάνω μου έχει την τιμητική του. Oύτε volume up, ούτε loudness, ούτε on στο subwoofer. Mούγκα. Η μουσική είναι εκεί, βαράει αλύπητα αλλά το mute βαράει επιστημονικά, όταν με βρουν στα πατώματα ούτε μελανιές θα δουν πάνω μου, ούτε εκδορές, ούτε «σημεία πάλης». Αυτοχειρία, θα πουν. Παραδόθηκε στις σιωπές του γιατί ξέχασε να μιλάει. Εκπαίδευσε τα δάχτυλά του και ευνούχισε τη γλώσσα του. Αντί να πιάσει μια πέτρα και να βρει στόχο, προτίμησε να γράψει δέκα like βλέποντας άλλες εύστοχες. Θλιβερός.

Πήγα σήμερα με τον μεγάλο για να γραφτεί. Με το που περάσαμε την πύλη της σχολής ήρθαν κοντά μας δέκα, δώδεκα αγόρια, πράσινα, γαλάζια, ροζ, κόκκινα. Τον άφησα στα χέρια τους, μπορεί να κολυμπάει μόνος. Έμεινα έξω, κάθησα στο πρώτο τραπέζι που είχε άδεια καρέκλα, τα χρωματιστά παιδιά, δεκαεννιά, είκοσι, εικοσιένα, είχαν όλα καθαρά πρόσωπα. Και λαμπερά μάτια. Κάποιος, δεν θυμάμαι από ποιο τραπέζι, με ρώτησε ποια είναι η γνώμη σας για το νόμο της Διαμαντοπούλου. Δεν έβγαλα λόγο, αντιστάθηκα στο μανδραβέλη που κρύβω μέσα μου, είπα είμαι σίγουρος πως εσείς ξέρετε καλύτερα γιατί θα τον νιώσετε στο πετσί σας. Κανείς τους δεν ικανοποιήθηκε με τέτοια ερμαφρόδιτη απάντηση, εκτός από μένα. Όλοι τους κουνάνε το δάχτυλο επιτιμητικά, οι αιώνια σοφοί (αυτοί οι αιώνιοι είναι οι αληθινά επικίνδυνοι, όχι οι άλλοι), οι πρέσβεις της ορθής –ελληνικής- αγωγής Ε.Π.Ε. και οι καθημερινοί εμμονικοί, εγώ θα προτιμούσα να το κόψω αντί να το δω τεντωμένο μπρος στα πρόσωπά τους. Τριάντα χρόνια κοντεύουν που σταμάτησα να είμαι στη θέση τους, ούτε δάσκαλος ούτε τιμητής τους δικαιούμαι να γίνω όσο δεν έχω να τους προσφέρω κάτι λιγότερο ευχο-λογικό από το «σας αξίζουν καλύτερα πανεπιστήμια». Και καλύτερη ζωή τους άξιζε αλλά προλάβαμε και τη δανειστήκαμε εμείς. Αγύριστη. Όσο περίμενα τον νέο συμφοιτητή τους με κέρασαν έναν καφέ απ’ το κυλικείο, πλαστικό ποτηράκι αλλά από τους πιο ωραίους καφέδες της ζωής μου, πάνω στα τραπεζάκια της «παθογένειας». Είπαμε πολλά. Είπαν, για την ακρίβεια. Με έκπληξη συνειδητοποίησα πως διάλεξα ν’ ακούσω. Μαθαίνεις αν ακούς. Ακόμη κι αν είσαι στην απέναντι όχθη, εσύ είσαι στην ασφάλεια της στεριάς, αυτοί είναι μέσα στα νερά. Πολλές φορές θυμώνω μαζί τους, τις πιο πολλές όμως θυμώνω μαζί μου γιατί δεν έδωσα τη χαριστική βολή σ’αυτό το δάχτυλο που όλο θέλει να σηκωθεί, σαν φανταστική μπαγκέτα που θα διευθύνει ένα σωρό εκ του ασφαλούς παραινέσεις. Που αν τις βάλεις όλες μαζί, μόνο φάλτσα μπορούν να παίξουν. Τις είδαμε τις Ηρωικές Συμφωνίες μας των -άντα και των -ήντα, τις χορτάσαμε.

Όταν τέλειωσε με τις γραμματείες και με βρήκε -ακόμη- έξω, με κοίταξε λοξά. Τι δουλειά έχεις εδώ; …Πήγαινε κι έρχομαι, του είπα, κάνω ένα τσιγάρο -κερασμένο κι αυτό- και ξεκινάω, τους προτρέπω να μη γίνουν ποτέ πρόεδροι της ΕΦΕΕ, έχει ο καιρός άσχημα γυρίσματα.

Ο φίλος μου νοίκιασε ακριβώς απέναντι από το μπαλκόνι μου. Ο χειμώνας προμηνύεται λαμπρός. Για πρώτη φορά εδώ και καιρό συμφώνησα, χωρίς καμιάν αναστολή, μαζί μου. Και χωρίς καν να ρωτήσω το χειμώνα, αν αυτός διαφωνήσει -που θα διαφωνήσει, δεν το συζητώ- δεν είναι καιρός για ανόητους ηρωισμούς.

Advertisements

16 thoughts on “Ηρωική Συμφωνία

  1. Για ψάξτε μήπως έχει κάνα ξενοίκιαστο μπαλκόνι στη γωνία γιατί, αυτόν τον χειμώνα,απ’ ότι φαίνεται,θα έχουμε ποοολύ ελεύθερο χρόνο κι είναι κρίμα να μην πάει χαμένος.

    1. με προβλημάτισε ζεόντως (σύνθετη λέξη, μη μου τη διορθώνετε) αυτό το “μην”. δεδομένου οτι δεν φημίζεστε για την λανθασμένη διατύπωση των σκέψεών σας, συμπεραίνω οτι τα πράγματα είναι πάρα πολύ άσχημα

      1. Έχετε δίκιο.Τελευταία τα lapsus linguæ μου έχουν λάβει ανησυχητικό χαρακτήρα.Αλλά από τις πρώτες περικοπές ήταν ο ψ.

  2. Eπίτιμε, μικρό το κακό. Εγώ απέλυσα την κοινή λογική. Και δεν καθάριζε καλά και αντιμιλούσε.

  3. Προσπαθώ εδώ και χρόνια με ομοιοπαθητική (μοντάρω όσο πιο πολλά έπιπλα ικεα μπορώ, ακούγοντας ταυτόχρονα άμπα).

      1. Δυστυχώς δεν μπορώ να το κάνω αυτό το βήμα. Στα δεκαπέντε είχα δει κατά λάθος ενάμισι λεπτό από μια φρικιαστική σουηδική τσόντα με αγελάδες, την ώρα που κάποιος σε ένα γειτονικό διαμέρισμα τρυπούσε με μπλακεντέκερ. Από τότε έχω πολύ σοβαρά ψυχολογικά τραύματα.

    1. άσε μην τα ρωτάς…
      ευτυχώς, σε λίγες μέρες θα μετακομίσω απέναντί σου.
      (… δεν πιστεύω να έχεις κι εσύ μπλακεντέκερ;;; )

  4. Σας έχω ξαναπεί, νομίζω, ότι με συγκινούν πάρα πολύ τα σχόλια που μόνο φαινομενικά και εκ πρώτης όψεως δεν σχετίζονται με το ποστ, ενώ στην πραγματικότητα έχουν φτάσει στον πυρήνα του θέματος, έτσι δεν είναι;
    Εδώ σήμερα, συμβαίνει ακριβώς αυτό και χαίρομαι πολύ που το διαπιστώνω. Σπουδές γίνονται εδώ σήμερα… Σπουδές με φούντες. 😀

    1. τα ποστ είναι το πρόσχημα. το ζητούμενο είναι τα σχόλια. μόλις κατορθώσω να δω σχόλια κάτω απο ανύπαρκτο ποστ, θα έχω ολοκληρώσει τον κύκλο μου ως βλόγερ (λέμε τώρα..)

  5. τα ποστ είναι το πρόσχημα αλλά και το όχημα.. και πάρε μας από εδώ γιατί σαν να μην ανήκουμε εδώ μου φαίνεται..η επίθεση των παχιών αγελάδων έρχεται!

    1. με τις παχιές αγελάδες θα το παλέψουμε, με τις ακρίδες δεν ξέρω τι θα προκύψει
      (να σας πάρω και να σας πάω πού; ακόμη κι ο μεθυσμένος πιλότος του Τουπόλεφ πιό καλός θα ‘ταν απο μένα)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s