τζάνκι

Ξενώνες με παράξενα ονόματα, πέτρινα και ξύλινα δωμάτια, κρύο έξω, μέσα ζέστη, κρασιά, τσιμπολόγημα, σιωπές, κουβέντες, γέλια, γαμήσια, βόλτες, ψιλόβροχο, ξενύχτια, ανοιχτά παράθυρα να φύγει η μυρωδιά απ’ τα τσιγάρα σου, βγαλμένα ρολόγια, μουγκά κινητά, τσίπουρα και τσάγια, καφέδες σκέτοι, το ρούχο σου που μυρίζει όπως όταν ήσουν εικοσιπέντε, μια αγκαλιά ξύλα, μαρμελάδα πορτοκάλι, παρκαρισμένα αυτοκίνητα με άγνωστες πινακίδες στην πλατεία, ησυχία, το μόνο που ακούγεται είναι οι ψιχάλες που χτυπάνε στην κουκούλα μου, πριν χρόνια ακουγόταν ένα ντουπ ντουπ κάτω απ’ τα πουλόβερ μας, σήμερα τα πουλόβερ βγαίνουν με ηχομόνωση, καθαρά παπλώματα, πολλά μαξιλάρια, σαν κρεβάτι-οχυρό, θα επιτεθείς και θα συνθηκολογήσω, σκαλιά για πάνω, ανεβαίνεις και χαζεύω τα πόδια σου, θέλω να γίνω σκαλοπάτι και να κάτσεις πάνω στο στόμα μου γυμνή, και πάπλωμα να γίνω δεν με χαλάει, λέρωσες το σεντόνι, δε με νοιάζει..δικά μου είναι, ένα πουλί στο παράθυρο μας κοιτάει λοξά, ένα πιάτο φασολάδα με ένα κουτάλι, ο ταβερνιάρης μας κοιτάει πιο λοξά απ’ το πουλί, μυρωδιά από βρεγμένα φύλλα στο μονοπάτι, το μόνο μέρος στον κόσμο -μαζί με τα ανοιχτά πόδια σου- που αναβλύζει μύρο, βγαλμένα γάντια για να πιάνω χέρι μέσα στην τσέπη σου, περίπτερο πουθενά, η γιαγιά στο καφενείο-μπακάλικο, δεν πουλάω τσιγάρα ψυχή μου, σπίρτα μόνο, στο ‘λεγα να πάρουμε τσιγάρα απ’ το δρόμο, το τελευταίο μισό-μισό, εντάξει; ένα τσίπουρο ακόμη, δύο, τρία, λάβα που κατεβαίνει βασανιστικά ως το στομάχι σου, ως τα -ωραία κομμένα- γόνατα, μια κονσέρβα ντακόρ πλάι στη σόμπα με δυο φέτες χτεσινό -δανεικό απ’ τη γιαγιά- ψωμί, πόδια που στεγνώνουν στη φωτιά, για κατευόδιο ένα λουκάνικο στο χέρι που έκαιγε πιο πολύ απ’ τα κάρβουνα, έξω λίγο φως, μέσα σβηστό φως, αναμμένα ξύλα, τώρα θα επιτεθώ εγώ και θα παραδοθείς εσύ, παίζουμε τα στρατιωτάκια αλλά όχι αμίλητα, ούτε αγέλαστα, μη μου σπας πάλι τα νεύρα με το λερωμένο σεντόνι, οι επόμενοι θα κοιμηθούν σε καθαρό, χέστηκα για τους επόμενους, χέστηκα για τους προηγούμενους, τώρα είναι τώρα, αρκεί αυτό.

Μια, δυο βραδιές, ένα σακ βουαγιάζ, μια αλλαξιά, τρία διόδια,  μισή ντουζίνα χαπάκια, δέκα ρυτίδες και χίλιες -παραπάνω είναι αλλά ποιός κάθεται να μετράει- γκρίζες τρίχες μακριά.

Είμαι σε καλό δρόμο. Φράγκο τσακιστό δεν έχω, πτώχευσα παντοιοτρόπως προ πολλού, μα δεν μπορώ να απεξαρτηθώ απ΄τους παλιούς χειμώνες. Δεν θέλω κιόλας. Εκεί έμεινα και δε λέω να ξεκολλήσω, κοντά στο τζάνκι, να μου λέω παραμύθια.

——————–

λεφτά δεν υπάρχουν, να ξοδέψουμε τις τελευταίες λέξεις που μας έμειναν πριν τις αποχωριστούμε κι αυτές

Advertisements

40 thoughts on “τζάνκι

  1. Εγώ τό’ ριξα στο να θυμάμαι παλιά (πολύ παλιά) καλοκαίρια κι εσύ στο να θυμάσαι παλιούς (ε , όχι και τόσο παλιούς) χειμώνες …
    Τι λέει η … Σημειολογία επ’ αυτού ?

  2. Σκέφτεστε ότι όλα αυτά που περιγράφετε δεν υπάρχει ευτυχώς στατιστική να τα εντάξει ως μετρήσιμα μεγέθη αφενός και από την άλλη είναι too good to be true για τους καιρούς και για τους ανθρώπους των καιρών ;

    ΥΓ ‘Εκείνοι:-previous post:expl έτσι όπως σκάνε τα μέτρα δια στόματος Βενιζέλου νομίζω ότι συμμετέχω σε RPG game όπου υπάρχουν Αυτοί και Εκείνοι ,

    1. too good, too bad, δε με νοιάζει, η εναλλακτική λύση είναι να γράφω για τους 154 + την Έλσα που είναι αληθινοί, απο αντίδραση γράφω παραμύθια για ανύπαρκτους ανθρώπους

      υγ : Half Life σαν

  3. Ό, τι καλύτερο έχω διαβάσει από τα χέρια σας μέχρι σήμερα.
    Αναλαμβάνω την ευθύνη των λόγων μου.
    Ό, τι καλύτερο.

    1. σας ευχαριστώ αλλά έχετε το λόγο μου οτι το ποστ αυτό δεν το ‘γραψαν τα χέρια μου

  4. Δεν ξέρω τι ώρα τα γράφετε αυτά και υπο ποιές συνθήκες, αλλά δείξτε έλεος σε εμάς που τα διαβάζουμε στο γραφείο το πρωί κάτω από βλέμμα (υπό γωνία) αφεντικού ….και καφέ χωρίς παγάκια

  5. no mercy. ας προσέχατε το “filed under : πτωχευμένες ορμόνες”.

    (το αφεντικό σας είναι πουλί ή ταβερνιάρης; )

    1. Τέρμα πρέπει να κόψω το blog σας στη δουλειά, όσο για τους υποφάκελους είναι ακρως παραπλανητικοί.

      Μόνο ένας μαθηματικός μπορεί να κοιτάξει υπό αυτές τις μοίρες

  6. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα κι αν ήμασταν τριάντα χρόνια νεότεροι και είχαμε λεφτά και πηγαίναμε σ’ αυτό το όμορφο μέρος,δεν θα περνούσαμε καλά.Αυτήν την αίσθηση έχω.Γιατί άραγε;

  7. Νομιζω παντως πως απ’ολα οσα στερουμαι αυτες οι 3 μερες μου λειπουν πιο πολυ………..

    1. ναι αλλά η Λένα Μαντά θα ήταν πιό προσεκτική με τα σεντόνια

      ( θενκ γιου.βέλος τί; )

    1. ήσασταν σ΄ένα απο τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα με άγνωστες πινακίδες στην πλατεία;

      δική μου η ευχαρίστηση

  8. Ω θέμου, θέμου, πως μπορεί ένα μόνο χέρι να σκαρώνει τόσα πολλά εγκλήματα! (Α, ώστε εσείς ήσασταν στο δίπλα δωμάτιο που κάνατε φασαρία…)

    1. μικρά εγκλήματα ήταν, μεταξύ φίλων, εραστών, τότε…σήμερα έχουν παραγραφεί όλα

    1. γι αυτό και δεν τα χωνεύω και σπάνια φοράω, μπας και ακουστεί κανένας ψίθυρος απο κει μέσα αλλά που…

      1. lol ναι. Βασικά όλα άρχισαν από το σχόλιο ενός φίλου στο fb το οποίο και αναδημοσίευσα ( http://goo.gl/sEGmv ). Ψάχνοντας λοιπόν για το “ντακόρ”, “έπεσα” πάνω σου. Μου άρεσαν τα κείμενα σου. Πρότεινα και το συγκεκριμένο στους φίλους μου… ( http://goo.gl/v7Ln8 ) Να είσαι καλά και να συνεχίσεις να γράφεις.

        Υ.Γ. εγώ παρότι κάνω video blogging πολιτικού σχολιασμού έχω traffic από την σχολή του “πως να ρίξω γκόμενα” lol

  9. από “ντακόρ” ; πάλι καλά. χτες άλλοι με βρήκαν ψάχνοντας “σε πόσες μέρες θα πάρω τα αποτελέσματα της μαγνητικής” , “xozal και αλκοολ” και “ουκρανικά dildo”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s