άτιτλο

 

 

Όταν σβήσει η καύλα -μη υπάρχουσας αγάπης- δεν υπάρχει σωτηρία.

 

 

Χωρίς εικονίτσες με παλαμάκια, χαιρέκακα βλέμματα και εξυπναδίστικα τιτλάκια λοιπόν, χωρίς «τι εννοεί ο ποιητής», χωρίς επανάληψη της θανατηφόρα ανιαρής ιστορίας του τσομπάνη και του λύκου, δίχως σαχλαμαρίτσες τύπου it aint over till its over, άνευ ευφυολογημάτων never say never, χωρίς γρίφους. Μια ιστορία που ξεκίνησε σεμνά και εκκωφαντικά ήσυχα το καλοκαίρι του 2006 και στην πορεία μεταλλάχθηκε σε κάτι που δεν σκόπευε να γίνει, καλό είναι να τελειώνει το ίδιο ήσυχα. Χωρίς πολλές κουβέντες και φαιδρούς επικήδειους. Δεν ξέρω αν είναι πολύ ζαχαρωτό ένα «ευχαριστώ για την παρέα και το χρόνο σας, αναγνώστες σιωπηλοί και μη » αλλά ο,τι κι αν είναι δεν φτάνει. Ή -όπως λέει και ο εν αγνοία του και εν αγνοία μου (αρχικά) μέντοράς μου- «και η δική μας στιγμή ήταν με τον τρόπο της μοναδική, όπως κάθε στιγμή που η θωράκιση υποχωρεί, δυο άνθρωποι συγκλίνουν κι ο κόσμος γίνεται λιγότερο ασυνάρτητος». Για έναν λάτρη και υμνωδό της ασυναρτησίας, σαν κι αυτόν που (υπ)έγραψε όλα αυτά ως ΚΚΜ, όχι κι άσχημα τολμώ να πω…

 

 

Advertisements

53 thoughts on “άτιτλο

  1. Το όλο “πόνημα” , δείχνει να είσαι σίγουρος για το ότι … μάλλον έχει σβήσει η καύλα … γι αυτό και δεν θα πω τίποτε άλλο …
    Αν και …
    … αλλά , άστο καλύτερα …
    Θα μου λείψεις .

  2. Σιγά μην τυχόν κι η περαιωθείσα καύλα δεν βρει το σημείο G της υποτείνουσας όταν πάλι με χρόνο και καιρό το αναζητήσει για να ξελαμπικάρει.
    Θα σε ξανάβρω στο μύλο σύντροφε, αφού εκεί εντέλει …χορεύει το κριθάρι!

  3. Μόλις θυμήθηκα, στο μεταξύ, ότι σήμερα το πρωί σκεφτόμουν την μπλογκοέξαψη του περασμένου χρόνου και πόσο έχουμε απομακρυνθεί όλοι μας λίγο-πολύ τους τελευταίους μήνες -παράδειγμα ο κκμοίρης – και ανοίγω τον υπολογιστή και να τι βλέπω.
    Και οι απαντήσεις σας θα μου λείψουν.

  4. Αν πράγματι το έχεις αποφασίσει,
    τώρα θα αρχίσουν πολύ ωραία κι ενδιαφέροντα πράγματα.
    Ό,τι ποθείς.

  5. Τι γίνεται εδώ πέρα; Πήρες προέγκριση για τέτοια κίνηση; Τι μέντορας και πράσιν’ άλογα, ούτε μια υπογραφή δεν ζητήθηκε. Ριτζέκτιντ.

  6. Σαν χορός που τέλειωσε. Όμορφα ήταν. Προσωπικά, με χορέψατε όμορφα κύριε Κ.Κ.Μοίρη και σας ευχαριστώ 🙂

  7. Εγώ έναν μήνα τώρα σε βρήκα, οπότε δε προλαβαίνεις να “μου λείψεις” αλλά have fun… βέβαια θα ξανάρθεις κάποτε αλλά δε θα ‘μαστε εμείς εδώ, i guess…

  8. …. αφού έφυγε η καύλα, ας μείνουν οι αναμνήσεις …..
    (μα όποιος ξέρει ν’ “αγαπά”, ξέρει και να “χωρίζει”)
    θα μου (μας) λείψετε (γειά σου Σίλια)

  9. Κάθε τέλος κοιλοπονά μια αρχή. Εδώ τριγύρω να είστε, γιατί στην ίδια φάτνη κρυώνουμε όλοι και χρειαζόμαστε κάθε διαθέσιμο χνώτο.

  10. Την είχαμε τη θλίψη, τώρα θα γίνει και κατάθλιψη, να ξεμπερδεύουμε μια ώρα νωρίτερα. Σ’ ευχαριστώ για όλα, αλλά θα στο πω κι από κοντά.

  11. Κύριε ΚΚΜ, η καύλα μοναχά ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα (ή τον εξευτελισμό) τραβά. Η ανάσα είναι τρομακτική, δεν αφήνει κανέναν να κρυφτεί. Εις το επανειδείν.

  12. εκοβα παντα μια εξαρτηση αρχιζοντας μια αλλη..Σας ευχομαι να
    περνατε παντα καλα………………

  13. Καλή συνέχεια ότι κι αν κάνεις.

    (Να με συχωράς για τον ενικό αλλά έτσι θα σου μιλούσα αν μου το έλεγες κατάμουτρα, συνήθισα αυτά τα χρόνια να παίρνω οξυγόνο από το μπαλκόνι των κειμένων σου και μου πρόσθεσες μια ακόμα νότα απουσίας, στις πολλές).

    Να είσαι καλά, χαιρετώ._

  14. Αχ Ρόζα, Ρόζα-Ροζαλία πάμε
    μαζί στη συναυλία, ν’ ανθίσει
    μ’ όλα τα βιολιά μια ροζ μεγάλη
    βυσσινιά στο πρώτο μας φιλί.

    Εις το επανιδείν.:)
    —————————————————
    κάθε στιγμή που η θωράκιση υποχωρεί, δυο άνθρωποι συγκλίνουν κι ο κόσμος γίνεται λιγότερο ασυνάρτητος

    όπως γίνεται δηλαδή κάθε φορά σχεδόν που διαβάζω ποστ σας. Thanks for the fish.

  15. καλή συνέχεια σε ότι βρεις και σε βρεί, αλλά δε νομίζω να χαθούμε..

  16. σιγα μωρε επειδη αποκλειστηκε ο θρυλος απο το cl μην σε παιρνει απο κατω και το europa καλο ειναι…στην απιθανη περιπτωση που δεν ειναι αυτο το προβλημα,γιατι ετσι ?

  17. κατι τυποι σαν εμενα σταματανε να γραφουν γιατι δεν εχουν τι να πουν. κατι τυποι σαν εσενα ΔΕΝ σταματανε να γραφουν γιατι ολο και κατι εχουν να (ξανα)πουν. με αλλά λογια, με αλλη φωτο, με αλλη μουσικη. με ιδια κι απαραλλακτη ψυχη ομως.με ιδιο συναισθημα. ομως.
    κι αυτη η ιστορια με τις καυλες πια.
    πφ.
    υπερτιμημενες.
    ξεκουρασου. πιες και μια ασπιρινη καλου κακου κι εμεις εδω ειμαστε. καπου λεει ο μεντορας σου για τα παντοφλακια της γραφης.
    τι; μισα πραματα διαβαζεις; 🙂

  18. χο. ενα τονο εβαλα κι αυτον λαθος. οριστε ,που θα δεις τετοια σχολια αμα δεν γραφεις.
    ε;

  19. Τέλος εποχής γενικά… κι εσείς συνεπής.

    Θα μου λείψουν οι κουβέντες της παρέας που είχατε φτιάξει. Να είστε καλά και να αντέξετε.

  20. καλά ρε γμτ, ΤΗΕ END χωρίς μούζικα?? ασυγχώρητος!! γι΄αυτό και μόνο.
    για τα υπόλοιπα, δεν θα τα βάλουμε τώρα και με τους νόμους της ζωής ούτε περί των ..παρακαλετών ούτε περί των ..ξινών ούτε πολύ περισσότερο περί των στιγμών
    thanks for all MR 🙂

  21. εις το επανιδείν ή και όχι – να είστε καλά – άξιζαν οι συγκλίσεις 🙂

  22. Κλείστε τα παντζούρια, κλειδώστε (ή και μην κλειδώσετε) την πόρτα, κατεβείτε τα σκαλιά και πάμε!
    Τόσο καιρό καθ-e-στερούμε. Άιντε, αράχνες βγάλαμε.

    Καύλα που τελείωσε, με καινούρια χτυπιέται 😉
    Μας τελείωσε αυτό.
    Πάμε στο επόμενο.

    Ας πηγαίνουμε όμως, ε?… 😉

    Μπονζούρ kiddo.
    Πιο χαρμόσυνα νέα δεν θα μπορούσα να ακούσω σήμερα.
    Με τις υγείες σας.

  23. Νομίζω πως δεν είναι και πολύ εύκολο να σε μεταπείσει κανείς. Ξέρεις βέβαια καλύτερα. Και από τη στιγμή που το ανακοινώνεις, το έχεις αποφασίσει. Ωστόσο οφείλεις να εισπράξεις, και αυτό λένε τα σχόλια παραπάνω, το αντίτιμο της γραφής σου: την αναγνώριση και την εκτίμηση των σχολιαστών σου. Θα το ξέρεις ότι αυτά που έγραψες κάποια στιγμή χτυπήσαν φλέβες. Μεγάλο πράγμα αυτό. Γιατί καμιά φορά τα μονοπάτια που ανοίγουν οι σκέψεις μας λειτουργούν σαν τρόποι διαφυγής για τους άλλους. Η καύλα επανέρχεται την άνοιξη πάντως…

  24. Σου εύχομαι τη μοίρα του Μπιθικώτσηξ στο ότι όλο αποχωρούσε και όλο επέστρεφε.

    Επέστρεφε συχνά και γράφε μας… 😉

  25. Χωρίς πολλές κουβέντες… Αχ βρε Μοίρη… αχ βρε Μοίρη…. Θα μου λήψεις. Θα ήθελα να σου γράψω πολλά. Αλλά ελπίζω να στα πω από κοντά. ‘Από κοντά” Αυτό έμεινε…

  26. Κρίμα,ήσουν η καλύτερη συντροφιά.
    Καλή συνέχεια λοιπόν,ελπίζω να σε ξαναπετύχω σε καμιά οθόνη.

  27. sorry, έκανε σχόλιο ο old boy? o γνωστός old boy, ο μισάνθρωπος; σκεφτείτε μονάχα τι ανατροπές προκαλεί η αποχώρησή σας!

    [εκτός κι αν είναι άλλος old boy, οπότε το σχόλιό μου είναι άκυρο]

  28. Ξέρω ότι μπορεί σύντομα να διαβάσω τυπωμένο πια κάτι δικό σας. Θα έχω το νου μου και θα γράψω κι εγώ για σας όπως κάνατε κάποτε γενναιόδωρα εσείς για μένα. Θα σας ψάχνω και θα διαβάζω τα παλιά σας -τόσα χρόνια παρέα πια.

  29. τι είναι το τέλος άλλωστε αδελφέ..; ένα κοντοζύγιασμα..μια στιγμή αθανασίας πριν σηκώσεις το βλέμμα σου ξανά και ξεκινήσεις εκ νέου το σεργιάνι στις γειτονιές του κόσμου.. οι πινελιές, τα χρώματα που βοήθησες να μπογιατίσουμε τις λέξεις μας τόσο καιρό..σε ευχαριστούν αυτές οι λέξεις. . τα ξαναλέμε! (οι δακρύβρεχτοι αποχαιρετισμοί ταιριάζουν περισσότερο ρε σαχλορομαντικές ταινίες του χόλλυγουντ )

  30. μη καθυστερήσεις την επιστροφή σου, ήσουν καλή παρέα ομολογώ.

    waiting to receive you by return…we remain….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s