λαθραίες πευκοβελόνες

……

«Την επόμενη φορά». Δεν υπήρξε επόμενη φορά. Ποτέ. Πώς να το ξέρεις κάτι τόσο άγριο από τότε;

Προλάβαμε το φέρι των οκτώ αφού πρώτα μοιραστήκαμε τέσσερις μερίδες λουκουμάδες -οι τρεις με μέλι και τριμμένα καρύδια, ο άλλος με σιρόπι και κανέλλα- κι εφτά ποτήρια νερό. Ο Χάρης κουβάλαγε δυο κουτιά με σύκο και καρυδάκι γλυκό, παραγγελιά της αδερφής της σχωρεμένης της μάνας του. Η Μαρία ξετρύπωσε ανάμεσα σε χίλια δυο άχρηστα ένα μικρό ξύλινο σταυρουδάκι με σκοινένιο κορδόνι και το φόρεσε στο αριστερό της πόδι. Σωστή. Πόσους τελευταίους πειρασμούς πια να ξαναζήσει ο εσταυρωμένος στην ιερή γραμμή ανάμεσα στα στήθη της; Η Γιάννα πήρε ένα πακέτο τσιγάρα, για το δρόμο. Η Λένα ένα κρεμαστό καντήλι, μικρό, το ‘λεγες και όμορφο, «για να βρίσκεται». Κορίτσι για σπίτι, από πάντα.

Κι εγώ;

Eγώ τους τράβηξα και τους τέσσερις μια φωτογραφία, σε ένα Fuji 24ρι των 100 ASA, για να τους θυμάμαι. Ο ένας δίπλα στον άλλον, με την πλάτη γυρισμένη στο λιμάνι, στο τελευταίο κατάστρωμα -δυο είχε όλα κι όλα άλλωστε- ακριβώς τη στιγμή που σε ένα παγκάκι πίσω μου, κάτω από μια σωσίβια λέμβο, δυο αλλέγκροι τύποι of a certain age έλεγαν σόκιν ανέκδοτα σε τρεις ζουμερές μεγαλοκοπέλες, τόσο ζουμερές που η κυταρίτιδα ξεχείλιζε κι από τους αστραγάλους τους. Οι αλλέγκροι ήρθαν, συμφώνησαν, φεύγαν. Ήδη η Χώρα είχε γεμίσει με αφίσες τους. «Από 20 Ιουνίου μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο, κάθε Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή, οι αδερφοί Κατσάμπα στην Αρκούδα. Ξεφάντωμα, γλέντι, χορός».

Οκτώ και τρία ακριβώς, ανέβηκε η πόρτα. Στις εννιά παρά πέντε κατέβηκε το πρώτο αυτοκίνητο, απέναντι. Μόλις κατέβηκε και το εικοστό δεύτερο, έσβησαν οι μηχανές. Μαζί τους και η Δευτέρα, ανήμερα Αγίου Πνεύματος, εικοσιπέντε, ίσως και παραπάνω, χρόνια πίσω. Μπορεί εικοσιτρία, μπορεί και εικοσιεφτά. Πολλά πάντως. Όσα και οι πευκοβελόνες που έφερα -άθελά τους- πίσω.

——-

(μια μπουκιά από κάτι σαν μνήμη)

 

16 thoughts on “λαθραίες πευκοβελόνες

  1. Δεν βρίσκω όυτ’ έναν κόκκο σύγχρονης ζάχαρης να πορευτώ .Ως πότε θα χρειαζόμαστε ινσουλίνες μνήμης για να επιβιώνουμε;

  2. Είπα να γράψω καμιά “εξυπνάδα” σαν σχόλιο , αλλά με ζώσαν οι μνήμες και και με απέτρεψαν (η αλήθεια είναι ότι συγκινήθηκα και ψιλοβούρκωσα) .
    Πάνω στα … “πατήματα” σου , εγώ έχω να παραθέσω αυτό …
    (Ένα πλήρες “γεύμα” … [λουκούλειο θα έλεγα] , από κάτι σαν μνήμη)

    http://silia.wordpress.com/2009/01/28/
    http://silia.wordpress.com/2009/01/29
    http://silia.wordpress.com/2009/01/30/

    50 (! ) χρόνια , πριν …

  3. Αρκούδα! Χορεύω τσάμικο, μαζί με άλλους είκοσι 16χρονους και 17χρονους. Άτσαλα! Μετρώ μέσα μου όπως μας έμαθε ο πρώτος, ο γυμναστής που μας συνοδεύει. Πέμπτη γυμνασίου. Οι τρεις μέρες εκδρομής είναι αναπάντεχο δώρο κι η Αρκούδα ο τόπος που παρά τη φασαρία θ ανθίσουν οι βραδινές προσδοκίες. Τέτοιες ήταν και το πρωί, όταν στην άκρη του λιμανιού βοηθάω την Φ να μάθει ποδήλατο. Αγγίζω τη σέλα και τα επικαθήμενα. Ίσαμε εκεί. Αυτή προσδοκά, εγώ θέλω. Τελικά η προσδοκία μένει ατόφια κι ο βρυχηθμός της αρκούδας βουβός.

      1. θα επιμείνω λίγο ακόμα αν και το δίκιο μου δεν θα το βρω εδώ μέσα: γιατί να μην υπάρχει χρονολόγιο στα δεξιά να μην ταλαιπωρείται το κοινό; τι σαδιστικά παιχνίδια είναι αυτά;

  4. @silent, και λίγα λες. δεν είναι μόνον αυτό. το συγκεκριμένο template είναι το πιο egocentric που υπάρχει καθώς όχι μόνο χρονολόγιο αλλά -κυρίως- ούτε blogroll διαθέτει στα αξεσουάρ. αυτό ειναι κυρίως που με ενοχλεί και θα το εκπαραθυρώσω οσονούπω, με τις πρέπουσες τιμές

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s