λαθραίες πευκοβελόνες

……

«Την επόμενη φορά». Δεν υπήρξε επόμενη φορά. Ποτέ. Πώς να το ξέρεις κάτι τόσο άγριο από τότε;

Προλάβαμε το φέρι των οκτώ αφού πρώτα μοιραστήκαμε τέσσερις μερίδες λουκουμάδες -οι τρεις με μέλι και τριμμένα καρύδια, ο άλλος με σιρόπι και κανέλλα- κι εφτά ποτήρια νερό. Ο Χάρης κουβάλαγε δυο κουτιά με σύκο και καρυδάκι γλυκό, παραγγελιά της αδερφής της σχωρεμένης της μάνας του. Η Μαρία ξετρύπωσε ανάμεσα σε χίλια δυο άχρηστα ένα μικρό ξύλινο σταυρουδάκι με σκοινένιο κορδόνι και το φόρεσε στο αριστερό της πόδι. Σωστή. Πόσους τελευταίους πειρασμούς πια να ξαναζήσει ο εσταυρωμένος στην ιερή γραμμή ανάμεσα στα στήθη της; Η Γιάννα πήρε ένα πακέτο τσιγάρα, για το δρόμο. Η Λένα ένα κρεμαστό καντήλι, μικρό, το ‘λεγες και όμορφο, «για να βρίσκεται». Κορίτσι για σπίτι, από πάντα.

Κι εγώ;

Eγώ τους τράβηξα και τους τέσσερις μια φωτογραφία, σε ένα Fuji 24ρι των 100 ASA, για να τους θυμάμαι. Ο ένας δίπλα στον άλλον, με την πλάτη γυρισμένη στο λιμάνι, στο τελευταίο κατάστρωμα -δυο είχε όλα κι όλα άλλωστε- ακριβώς τη στιγμή που σε ένα παγκάκι πίσω μου, κάτω από μια σωσίβια λέμβο, δυο αλλέγκροι τύποι of a certain age έλεγαν σόκιν ανέκδοτα σε τρεις ζουμερές μεγαλοκοπέλες, τόσο ζουμερές που η κυταρίτιδα ξεχείλιζε κι από τους αστραγάλους τους. Οι αλλέγκροι ήρθαν, συμφώνησαν, φεύγαν. Ήδη η Χώρα είχε γεμίσει με αφίσες τους. «Από 20 Ιουνίου μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο, κάθε Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή, οι αδερφοί Κατσάμπα στην Αρκούδα. Ξεφάντωμα, γλέντι, χορός».

Οκτώ και τρία ακριβώς, ανέβηκε η πόρτα. Στις εννιά παρά πέντε κατέβηκε το πρώτο αυτοκίνητο, απέναντι. Μόλις κατέβηκε και το εικοστό δεύτερο, έσβησαν οι μηχανές. Μαζί τους και η Δευτέρα, ανήμερα Αγίου Πνεύματος, εικοσιπέντε, ίσως και παραπάνω, χρόνια πίσω. Μπορεί εικοσιτρία, μπορεί και εικοσιεφτά. Πολλά πάντως. Όσα και οι πευκοβελόνες που έφερα -άθελά τους- πίσω.

——-

(μια μπουκιά από κάτι σαν μνήμη)

 

Advertisements

16 thoughts on “λαθραίες πευκοβελόνες

  1. Δεν βρίσκω όυτ’ έναν κόκκο σύγχρονης ζάχαρης να πορευτώ .Ως πότε θα χρειαζόμαστε ινσουλίνες μνήμης για να επιβιώνουμε;

  2. Είπα να γράψω καμιά “εξυπνάδα” σαν σχόλιο , αλλά με ζώσαν οι μνήμες και και με απέτρεψαν (η αλήθεια είναι ότι συγκινήθηκα και ψιλοβούρκωσα) .
    Πάνω στα … “πατήματα” σου , εγώ έχω να παραθέσω αυτό …
    (Ένα πλήρες “γεύμα” … [λουκούλειο θα έλεγα] , από κάτι σαν μνήμη)

    http://silia.wordpress.com/2009/01/28/
    http://silia.wordpress.com/2009/01/29
    http://silia.wordpress.com/2009/01/30/

    50 (! ) χρόνια , πριν …

  3. Αρκούδα! Χορεύω τσάμικο, μαζί με άλλους είκοσι 16χρονους και 17χρονους. Άτσαλα! Μετρώ μέσα μου όπως μας έμαθε ο πρώτος, ο γυμναστής που μας συνοδεύει. Πέμπτη γυμνασίου. Οι τρεις μέρες εκδρομής είναι αναπάντεχο δώρο κι η Αρκούδα ο τόπος που παρά τη φασαρία θ ανθίσουν οι βραδινές προσδοκίες. Τέτοιες ήταν και το πρωί, όταν στην άκρη του λιμανιού βοηθάω την Φ να μάθει ποδήλατο. Αγγίζω τη σέλα και τα επικαθήμενα. Ίσαμε εκεί. Αυτή προσδοκά, εγώ θέλω. Τελικά η προσδοκία μένει ατόφια κι ο βρυχηθμός της αρκούδας βουβός.

      1. θα επιμείνω λίγο ακόμα αν και το δίκιο μου δεν θα το βρω εδώ μέσα: γιατί να μην υπάρχει χρονολόγιο στα δεξιά να μην ταλαιπωρείται το κοινό; τι σαδιστικά παιχνίδια είναι αυτά;

  4. @silent, και λίγα λες. δεν είναι μόνον αυτό. το συγκεκριμένο template είναι το πιο egocentric που υπάρχει καθώς όχι μόνο χρονολόγιο αλλά -κυρίως- ούτε blogroll διαθέτει στα αξεσουάρ. αυτό ειναι κυρίως που με ενοχλεί και θα το εκπαραθυρώσω οσονούπω, με τις πρέπουσες τιμές

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s