νότια των συνόρων

23780123 (1)

Απόπειρα γραφής μετά από κανονική δόση λεξοτανίλ -6ρι mg- είναι μάταιος κόπος. Χειρότερα ήταν με τα εικοσάρια Ladose, κι ας έκανα χειλιτζίκια και τα ‘κοβα μισά. Τότε έγραφα μόνο για ο,τι τέλειωνε σε -ματα. Αίματα, ψέματα, σπέρματα, κυρίως ψέματα. Με κορόιδευα αλλά δεν μ’ ένοιαζε. Μάρτυρας να με καταδώσει δεν υπήρχε κι όταν υπήρχε δεν διάβαζε.

Με τα λεξοτανίλ θέλεις μόνο να κοιμάσαι. Κι όταν ξυπνάς, ότι και να ΄χεις αντικρίσει μεταξύ του πρώτου και του δέκατου REM, σε αφήνει αδιάφορο. Δεν θέλεις να γράψεις γι’ «αυτό». Ούτε λέξη. Δάχτυλα μακριά από πλήκτρα. Αν «αυτό» είναι γυναίκα, θες να φιλήσεις το λαιμό της, να χώσεις τα χέρια σου μέσα στη μπλούζα της, και μετά να χαϊδεύεις το λαιμό της και να φιλάς τα στήθη της. Προσπαθώντας να μην αφήσεις παραπονεμένο κανένα από τα δυο. «Εδώ, έλα ξανά, δεν το φρόντισες αρκετά αυτό, θέλει να το πονέσεις κι άλλο». Αυτό θες, άρωμα, γεύση, μελανιά γυναίκας κι όχι caps lock και enter και save as.

Μερικοί πιο βιαστικοί χαιδεύαν την κοιλιά της, γλιστρώντας σιγά σιγά προς τα κει χάμω που το δέρμα παύει να είναι λείο και τα δάχτυλα πρώτα γίνονται sticky κι ύστερα καίγονται. Δάχτυλα αναστενάρηδες. Στη νεκρή ζώνη Μουρακάμι, νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου. Πολλοί πεθάναν εκεί, οι περισσότεροι πριν φτάσουν καν στην άκρη του φαραγγιού. Τα κουρέλια τους θα τα βρεις σκόρπια πάνω στο άγιο τρίγωνο. Λιγότερα ασπρισμένα κόκκαλα θ’ αντίκριζες στο δρόμο για το άγιο δισκοπότηρο.

Να γράφεις πιωμένος δεν αξίζει, στο λέω. Μέχρι το δεύτερο, τρίτο ποτήρι οι σκέψεις σου κάνουν τη χάρη. Στα τέσσερα αρχίζουν να πίνουν κι αυτές μαζί σου και με σκέψεις-συνοδηγούς που δεν τη βγάζουν καθαρές σε αλκοτέστ μην ξεκινάς ταξίδι. Σε χαντάκι ή σε κανένα άθλιο πάρκινγκ, ανάμεσα σε τούρκικες και βουλγάρικες νταλίκες θα καταλήξεις. Ούτε στο WC θα τολμήσεις να πας, από τη βρώμα. Θα στηρίξεις το κεφάλι στον ουρανό του αυτοκίνητου και θα κάνεις μούσκεμα λαμαρίνες, μισοκατεβασμένο παντελόνι, παπούτσια. Μια ιστορία τσίκνας που δεν νοιάζει κανέναν. Εκτός -ίσως- απ’ τους νταλικιέρηδες, μα αυτούς ας τους κάνει βιβλίο, ποστ, σενάριο, πολαρόιντ, ιστορία, κάποιος άλλος.

Το ξημέρωμα θα σε βρουν κοιμισμένο -μπορεί κι αποθαμένο- ανάμεσα σε δυο σταματημένα και σκοτεινά τρένα. Θα χαμογελάς και κανείς δεν θα τολμήσει να σε ξυπνήσει. Θα ‘ναι το πρώτο χαμόγελο που ΄χουν δει εδώ και αιώνες και δεν θα το λέει η καρδιά τους να το σκοτώσουν.

Advertisements

2 thoughts on “νότια των συνόρων

  1. Γλυκεια μελαγχολια η μελαγχολικη γλυκα; Δεν ξερω τι μου αφησε απο τα δυο, μα ενα ειναι σιγουρο…αυτο το χαμογελο, αυτο που λυπηθηκαν να σκοτωσουν, ηταν περα για περα αληθινο…εστω κι ονειρο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s