οδεύοντας προς τις 15

1375008711

Όσο πλησιάζουν οι μέρες, τόσο περισσότερο μου σφηνώνεται στα μηνίγγια το δεκαεφτάχρονο στην ταινία του Γιάνναρη.

Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο λιγότερο με συγκινούν τα άδεια σπίτια, ερήμην των ανθρώπων που ζούνε μέσα τους.

Άδεια σπίτια οι περισσότεροι, ένας ένας προς τα κει βαδίζουμε, έστω κι αντιστεκόμενοι -μάλλον χλιαρά κι αδέξια-. Ντουβάρια, πατώματα, ταβάνια και ξεπλυμένα φαντάσματα που περιφέρονται εντός τους. Κι ούτε ένα κλεφτρόνι καταδέχεται να μας παραβιάσει, ένα “γαμώτο”, ένα “φτάνει”, ένας θυμός, μπας και ζωντανέψει λίγο το πλάνο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s