Πέμπτη βράδυ

3hlysia

 

Βράδυ καθημερινής, στη μεγάλη παραπονιάρα πόλη-στον αγαπημένο δρόμο. Πίνουμε ένα ταιριαστό για την περίσταση κόκκινο του Καρυπίδη, μου είπε τρεις φορές το όνομα αλλά το ξέχασα τέσσερις. Ο μικρός μου διηγείται ιστορίες της Νέας Υόρκης πασπαλισμένες με pretzel και all star μουσεία. Κάποτε λαχταρούσα να ακούσω και να πάω μετά να τις ζήσω, τώρα χλιαρά όλα, τα σιχάθηκα και τα αεροδρόμια και τις βαλίτσες και τα πηγαινέλα. Μετά μου λέει κάτι για τη Βοστώνη και για την ευρωπαϊκή κουλτούρα -πόσο πιά παράσημο να ‘ναι αυτό; – που σέρνει ξοπίσω της, την ώρα που μια πηρουνιά φάβα προσγειώνεται στο πρώην καθαρό παντελόνι μου. Ξεπλένω το λεκέ με ένα ποτήρι κόκκινο ακόμη, νομίζω τριποικιλιακό είπε, στα ηχεία μια τυνήσια, αν δεν ήταν τυνήσια σίγουρα μαγκρεμπιανή ήτανε, ούτε κι αυτηνής το όνομα καταχωρήθηκε στον ταλαιπωρημένο σκληρό μου. Μια γνωστή φωνή τσιμπολογάει και πίνει στο τραπέζι απέναντι. Κάποια άλλη αναρρώνει σε ένα δωμάτιο όχι πολύ μακριά. Κολυμπάμε μέσα στα προφιτερόλ, ψάχνοντας γλύκα ανάμεσα σε πίκρες και γραμμάτια που ξεφυτρώνουν σαν αγριόχορτα. Στάχτες πέφτουν πάνω μου, αυτό δεν είναι παντελόνι, η Πομπηία λίγα λεπτά μετά την έκρηξη είναι. Προσγειώνεται μπροστά μας μια grappa αγίασμα. Κοινωνήσαμε όλοι. Τόσην ευλάβεια καιρό είχα να φιλοξενήσω εντός μου. Λίγο πριν, ή μετά, τα μεσάνυχτα στο δρόμο ξανά. Η μεγάλη παραπονιάρα πόλη είναι όμορφη τέτοιες νύχτες, μέχρι του Αη Δημήτρη. Μέχρι τότε που δεν προλαβαίνει να παγώσει το μέσα σου. Μα και να σφίξουν τα κρύα, πάντα θα υπάρχει μια κουβέντα, ένα γέλιο, ένα ποτήρι, γύρω από ένα τραπέζι που θα κρατάει τα σωθικά μας ζεστά. Όσο υπάρχουν άνθρωποι και όχι accounts.

φωτογραφία :  arcphotodays

Advertisements

4 thoughts on “Πέμπτη βράδυ

  1. Και τα accounts , καλά είναι τέλος πάντων …
    Ξέρεις γιατί το λέω αυτό ?
    Σήμερα διάβασα κάπου στο Διαδίκτυο (και μάλιστα από άνθρωπο , που εκτιμώ ιδιαίτερα την γραφή και το συναίσθημα του) πως … πρέπει λέει στα 65 να τους παίρνουν (κι αυτό θα κάνει η … Νέα Κυβέρνηση) τα διπλώματα οδήγησης , γιατί οι γέροντες είναι λέει επικίνδυνοι (ΚΑΙ σ’ αυτό – στην οδήγηση δηλαδή) …
    Σαν … σκ@τ@ ένιωσα …
    Γι αυτό το είπα αυτό για τα accounts … Γιατί δεν μου αρέσει και τόσο πια να συντροφεύω αληθινούς ανθρώπους … Φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω να μιλήσω για ο,τιδήποτε μαζί τους . Φοβάμαι πια πράγματα (με τους ανθρώπους) , που δεν φοβόμουν λίγο πιο παλιά .
    ——————————-
    Συγνώμη για το κάπως άσχετο του σχολίου μου .

  2. Απ’ την άλλη μεριά, γνώρισα κάποια accounts που αποδείχτηκαν υπέροχοι άνθρωποι. Πού κρύβονταν τόσο καιρό πίσω από avatars;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s