ο χιτώνας

 

 

31131037 (1)

 

 

Κάποιος πρέπει -επιτέλους- να γράψει έναν ύμνο για κείνες τις γυναίκες που αντικρίζουν αποκαρδιωμένες το σώμα τους, ντυμένο ή γυμνό, στον καθρέφτη. Στο μπάνιο, στην κρεβατοκάμαρα, στο είδωλο που επιστρέφει μια φλύαρη και κακότροπη βιτρίνα στο δρόμο, μέσα σ’ ένα δοκιμαστήριο γεμάτο με πόνο, ρουφήγματα, θυμό και ενίοτε δάκρυα. Για κείνες τις γυναίκες που γυρίζοντας στο σπίτι πασχίζουν να πετάξουν από πάνω τους ένα ρούχο που μπήκε με χίλια ζόρια και βάσανα -ένα ρούχο που πέρυσι το καλοκαίρι ήδη στέναζε απ’ το στριμωξίδι με τις κούρμπες τους- και δε λέει να βγει όταν κολλεγιάσει με τον ιδρώτα. Για κείνες τις γυναίκες που πάψαν πια να ψάχνουν ατέλειες πάνω τους, αφού μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, χάσαν για πάντα το λογαριασμό. Για κείνες τις γυναίκες που αρπάζουν το ψαλίδι και κομματιάζουν με λύσσα το ύφασμα που αρνείται να ξεκολλήσει απ΄ το δέρμα τους, εξοφλώντας μια και καλή τα χρέη τους με τα αρχαία πανιά που αγοράστηκαν -κάποτε- με περισσή λαχτάρα. Για κείνες τις γυναίκες που ύστερα στέκουν απέναντι απ’ τον καθρέφτη θριαμβεύτριες μέσα στην ήττα τους, με τα κουρέλια του μολυσμένου από απελπισία χιτώνα μισά πάνω τους, μισά στο πάτωμα, μούσκεμα στον ιδρώτα, στο λαιμό, στο στήθος, στις μασχάλες, ανάμεσα στα μπούτια, σε κάθε πόρο στα μαλλιά. Για κείνες τις γυναίκες που μπαίνουν μετά στο μπάνιο, ρίχνοντας μανιασμένα νερό σε κάθε γωνιά του κορμιού τους, θαρρείς κι αυτό είναι ικανό να λιώσει την παραπανίσια, παρείσακτη σάρκα και να τη στείλει στο σιφόνι κι από κει στη λήθη.

 

Κάποιος επιτέλους πρέπει να γράψει έναν Ύμνο γι’ αυτή τη γυναίκα. Με τα χέρια του, μα δίχως χαρτί, δίχως στυλό, χωρίς πληκτρολόγιο. Με τα χέρια και τα δάχτυλά του. Kαι μετά να φωνάξει στόμα, γλώσσα, το είναι του ολόκληρο, να την αποθεώσουν κι αυτά μαζί.

 

 

 

(ο Πάνος Θεοδωρίδης -που δεν είναι απλά “κάποιος”- είναι εκτός  υμνητικού συναγωνισμού)

Advertisements

7 thoughts on “ο χιτώνας

  1. Ωραία τα λέτε. Τα ‘χουν πει κι άλλοι, βέβαια. Ποιητικά.
    Πρόχειρα μου έρχονται στο νου τουλάχιστον τρεις:

    ΡΟΔΑ ΑΕΙΘΑΛΗ, Τίτος Πατρίκιος

    Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας
    βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις
    δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια
    όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες
    όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.
    Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν
    στα λόγια που έφτασαν έστω αργά
    στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας
    στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια
    στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.
    Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή
    μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γιʼ αυτές
    ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμά τους
    ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.

    (από τη συλλογή Λυσιμελής πόθος, 2008)

    ΚΑΙ

    Ύμνος δοξαστικός για τις γυναίκες π’ αγαπούμε, Νίκος Εγγονόπουλος
    http://diolkos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_3990.html

    ΚΑΙ

    Γυναίκα μεταιχμιακής ηλικίας, Γιώργος Μαρκόπουλος
    http://www.poiein.gr/archives/990

    (Φουριόζα με βλέπω. Ελπίζω στη μεγαλοψυχία σας.)

    1. όλα ωραία μα δίχως αντίκρισμα αν δεν τηρηθεί ευλαβικά το “δίχως χαρτί, δίχως στυλό, χωρίς πληκτρολόγιο”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s