ιεροτελεστίες

 

32184978

 

 

Κάθε Οκτώβριο το ΄χω θαρρείς τάμα να ξεσκονίζω βινύλια. Τα ξαναβάζω στη βιβλιοθήκη «θεματικά». Δεν ξέρω τι σημαίνει για τους άλλους αυτό, εγώ βγάζω άκρη όμως. O Tim Buckley μπαίνει πλάτη με τους Thirteen Moons. To «Stupidity» με το «Catholic Boy». O Eno μονάχος του, βρήκα τον τρόπο. Οι jazz priests ζουν στον πάνω όροφο, μεσοτοιχία με το -εντελώς νεκρό- ραδιόφωνο, με τα εξωτικά ονόματα πλάι σε κάθε συχνότητα. To τετραπλό κουτί του Bowie, η κασετίνα του Rubaiyat και το 1972-1980 των Steely Dan μπαίνουν φράγμα προς την πλευρά της μπαλκονόπορτας απ’ όπου μπάζει λίγο στα μεγάλα κρύα (καινούρια κουφώματα δεν αξιώθηκα). Περνάω τον ιμάντα του πικ-απ (με τέτοιον ξέμεινα, ούτε direct drive αξιώθηκα) μια δόση οινόπνευμα, «για να σφίξει». Καθαρίζω ευλαβικά την βελόνα, όπως οι φρέσκιες μανάδες περιποιούνται τα αυτάκια του νεογέννητου. Ψευτογυαλίζω το ξύλο που αγκαλιάζει το πλατώ, αληθινό ξύλο, rosewood, όχι φτηνές απομιμήσεις. Βάζω, με ενοχές για την εγκατάλειψή του, την κασέτα καθαρισμού στο TEAC. Συγυρίζω τις εξηντάρες και ενενηντάρες που έχουν χρόνια να ξεπορτίσουν απ’ τα καλλιγραφημένα κουτιά τους. Χαμογελάω -ενίοτε- με τα περιεχόμενα. Ως και εκείνη που άκουγα φρεσκοκουρεμένος με δυο πόντους τρίχα στο τρένο για τη Νιγρίτα και την άλλη που είχα παρέα στα ξενύχτια στο ΚΕΒΟΠ έχω φυλαγμένες. Κι ας είχαν Wham και Flock of Seagulls μέσα. TDKs as memories.

Την πρώτη φορά που η βελόνα ετοιμάζεται για το αυλάκι, το σπίτι μπαίνει σε mode συσκότισης. Ο διθέσιος χάσκει ανυπόμονος. Και το ποτήρι γεμάτο στα τρία τέταρτα. Παλιά σκωτσέζικο, αμερικάνικο, ιρλανδέζικο, μεξικάνικα, ρώσικα, τώρα που το ήπαρ κουράστηκε να γράφει χιλιόλιτρα, ένα κόκκινο κρασί από αμπέλια γειτονικά φτάνει.

Never knowing my right foot from my left
My hat from my glove..

Γίνομαι Στραβίνσκυ για μια μέρα, αλλά μόνο φθινόπωρο. Οι αλλεργίες της άνοιξης είναι βασανιστικές για τη μνήμη μου.

By the time I make Oklahoma
She’ll be sleeping

Advertisements