μεσημέρια

Γευστικές μνήμες, ανεξίτηλες. Πίκρα. Ανάκατη με λάδι, αλάτι, λεμόνι και ζέστη. Και ιδρώτα. Τέτοια πίκρα λυσσάς να την συναντάς συχνά κι ας μην έχει ίχνος υ ή β εντός της (έχει).

Μνήμες αφής. Κορίτσια με shirt dress. Πόδια -επιτέλους- γυμνά και να μπαίνει αέρας από το φουστάνι. Κι ο,τι άλλο προλάβει, μαζί με τον αέρα. Πανάθεμά σας (ζηλεύω τον αέρα).

Ενισχυτικά μνήμης. Για όταν αυτή αρχίζει να ξεφτίζει. Για να (ξανα)βρεις τον δρόμο. Όταν αποσυντεθούν τα πάντα, αυτό θα πλέει, θα περισσεύει πάνω σ’ ότι ελάχιστο έχει απομείνει από σένα κι ας αναρωτιούνται αυτοί με τα φτυάρια στα χέρια τι διάολο γράφει -ακόμη- εκεί.

Πόσα χρόνια ζουν οι γλάροι άραγε; (μέχρι 45, λέει). Λες να με θυμούνται;

Με κορόιδεψε αυτή η μέρα, απολειφάδι φθινόπωρου ήταν, όχι πρώτη κλωστή άνοιξης. Ας είναι. We’ll meet (again).

One thought on “μεσημέρια

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s