CV

πεισματικά κενό, αδιόρθωτα σεμνό, υποκριτικά ανακριβές

 

(μεταπτυχιακό : everybody lies, έτσι κι αλλιώς όλοι θα πτωχεύσουμε)

 

 

 

Advertisements

27 thoughts on “CV

  1. “κενά” πεισμωμένος, σεμνά “αδιόρθωτος”, ανακριβώς “υποκριτής”.. Πάρα πολύ καλά, great CV…

  2. Μπαίνω στο πειρασμό αν μπείτε κι εσείς στον αντίστοιχο να προσφέρετε αφιλοκερδώς τις – αδιόρθωτα σεμνές – υπηρεσίες σας. Μην ακούτε τι λένε, λεφτά δεν υπάρχουν. Τι τα θέλουμε κι αυτά εξάλλου; by the way, ο νικoudd παραπάνω, εγώ είμαι, ήρθα από wordpress κι εγώ, πείσθηκα.

    1. δεν με συγκινεί η ιδέα. καταθέστε την όμως. κι ο όλιβερ τουίστ κάπως έτσι ξεκίνησε

  3. κι αν ήξερα για ποιο πράγμα ακριβώς μιλάμε, καλά θα ήταν… κι ο όλιβερ τουίστ κάπως έτσι ξεκίνησε. καλησπέρα σας…

  4. καλημέρα! έχεις κάποιο email στο οποίο μπορεί να επικοινωνήσει κανείς μαζί σου; ή εγώ είμαι ανεπίδεκτη διαδικτυακής μαθήσεως και δε βρίσκω πού είναι γραμμένο στο blog σου;

    1. δυστυχώς όχι. αυτό είναι ένα αγοραφοβικό βλογ. μιλήστε εδώ ελεύθερα, κανείς δεν διαβάζει άλλωστε

      1. πολύ καλά λοιπόν. ήθελα να σας μιλήσω για το κείμενο σας from the beginning. ετοιμάζω μια παράσταση και θα ήθελα πολύ να είναι ένα από τα κείμενά της. δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο συμπεριλαμβάνεται στις επιθυμίες του “αγοραφοβικού” αυτού “βλογ”, αλλά σε περίπτωση που σας ενδιαφέρει, πολύ ευχαρίστως να το συζητήσουμε και αναλυτικότερα.

  5. Βρέθηκα εδώ από την τελευταία σελίδα του πρώτου μπαχάρ που ψάρεψα στο διαδίκτυο. Έκλεισα τη μύτη και βούτηξα. Όταν είπα να βγω να πάρω λίγο αέρα διαπίστωσα ότι τότε ήταν που δεν μπορούσα να ανασάνω. Μη μου πετάξετε σωσίβιο μπορεί και να πνιγώ. Είστε λύτρωση. Ευχαριστώ.

    Υ.Γ. Ωραίο βιογραφικό, αλλά δυστυχώς και εγώ υπάλληλος.

    1. έναν αναγνώστη βρήκαμε, θα τον χάσουμε κι αυτόν 😛
      κι εγώ ευχαριστώ

  6. Επιτέλους σας ξαναβρίσκω και υπόσχομαι να μην χάσω κανένα επεισόδιο. Με ή χωρίς εισαγωγικά.

  7. Τρώγομαι να τσακωθώ μαζί σου αλλά αμφιβάλλω αν θα μπορέσω να απανττήσω έστω στο πρώτο σου σχόλιο….

  8. Eχω κι εγώ μια Άνοια : “Καταλαβαίνω απ’ το βλέμμα του τι είδε στην ακτινογραφία, δεν χρειάζεται να μου το πει: σύννεφα. Το ξέρω πως αδειάζω. Όλο και περισσότερο δεν έχω απόψεις, δεν έχω γνώμη. Ανάλογα με το πού στέκεσαι, βλέπεις και μιλάς. Και πια δεν στέκομαι “κάπου”, αδειάζω κι από χώρο. Γεμίζω αέρα που κυνηγάει την ουρά του. Μετράω και ξαναμετράω τα δάχτυλά μου. Κάθε φορά που ακούω βιολοντσέλο με κόβει στη μέση. Κάθε φορά, η πρώτη.”
    Πιο καλά μ’ αρέσει η δική σου όμως.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s