reservoir dogs

 

34822531 (1).old

Mr Orange 

Σκέφτομαι πως η φωτογραφία αυτή μού αρέσει επειδή έχει μια υλικότητα και μια πλαστικότητα και μια αλήθεια που ξεπερνάει την προφανή αλήθεια της εικόνας. Σκέφτομαι πως η φωτογραφία θα μου άρεσε ούτως ή άλλως, ακόμα και αν δεν ζούσε εντός της ένας τυχαίος, ανώνυμος σκύλος. Σκέφτομαι πως έχει αποτυπώσει την παραγνωρισμένη και δυσφημισμένη αστική ομορφιά, την ομορφιά των ρυπαρών στενών της πόλης. Την ομορφιά που έχουν όταν τα φωτίζει ο ήλιος με αυτό το συγκεκριμένο φως ή την ομορφιά που έχουν όταν τα φωτίζει η ζωή των άλλων που γράφουν πράγματα με την δική μας υπογραφή ερήμην μας. Αυτή όμως -σκέφτομαι κάπως ταραγμένος- μπορεί και να ΄ναι  η ομορφιά της καθημερινότητας της γραφής. Και εν τέλει ανακουφίζομαι, καθώς αυτούς που δεν γράφουν ποτέ, αδυνατώ να τους καταλάβω, όπως και τους άλλους που μιλάνε πολύ, αντίθετα με τους άλλους που δεν μιλάνε πολύ μα ούτε και γράφουν σαν τους άλλους, τους άλλους, αυτή τη μάστιγα.

<>

34822531 (1),sra

Mr White

Ήμουν έτοιμος να γράψω κάτι μεγάλο, βαθύ και δύσκολο.

Θα λεγόταν “Ηθικός πανικός: από την πορνογραφία των πλακόστρωτων μέχρι το Black dog” (των Zeppelin ασφαλώς, προγονόπληκτε). Η πορεία θα διαγραφόταν μέσω της υγρής Σχισμής μιας τυχαίας ακολουθίας μεγαπίξελ και μιας μελαμψής (σαν δέρμα μιγάδας ξαναμμένης) ρωγμής του χρόνου, στην πίστα μιας northern town. Aπ΄ αυτές τις πόλεις πόκετ που δεν χώνεψα και δεν εμπέδωσα ποτέ, ούτε καν σε φαντασιακό επίπεδο.

Όμως νυστάζω. Πάω στο κρεβάτι να διαβάσω Yourcenar και όλα τ’ άλλα. Ίσως κάποια άλλη στιγμή.

Μέχρι να ΄ρθει αυτή η ‘άλλη στιγμή’ μπορεί κάποιος εικαστικός ειδήμονας ή έστω σχετικός με γλωσσικά και τέτοια να μου εξηγήσει τι σκατά υποτίθεται πως λέει η εικόνα από πάνω;

<>

 

34822531 (1). thas

Mr Blonde

Τα ανακάτεψα όλα ξαπλωμένος στον καναπέ-πλοίο (την φωτογραφία, τις λέξεις των άλλων που δεν ήταν δικές τους, όχι ολότελα δικές τους δηλαδή) σε μια αδιέξοδη μουγκαμάρα απ’ την οποία δεν παραγόταν δράση. Γιατί μένοντας ώρα σιωπηλός δεν γίνεσαι σοφότερος. Πήζουν οι σκέψεις μαζί με το συναίσθημα ώσπου στο τέλος πλακώνεσαι από το ίδιο σου το βάρος.

Και κοίτα τι έπαθα. Ό,τι μου κόλλησε σαν καλοκαιρινή ασυναρτησία βρήκε ιδανική συνέχεια στην τραγωδία. Το καπάκι του λάπτοπ έκλεισε. Κι από το σύμπαν των εικόνων και το ποτάμι λέξεων που χάθηκαν από μπροστά μου, καθάρισε επιτέλους η εικόνα. Μα -σκέφτομαι- αφού ξέρουμε και καταλαβαίνουμε πώς παίζεται το παιχνίδι, γιατί δεν παράγεται επιτέλους νόημα;

Όποιοι παρακολουθούν τα μοναχικά μαύρα σκυλιά στους δρόμους, ξέρουν. Εγώ τι να προσθέσω; Ίσως μόνο το τραγούδι που θα ΄πρεπε τώρα να ακούγεται- μια κόντρα διάθεση που με συνοδεύει. Αν ξαναβρώ το χιούμορ μου -και τη μούζικα- θα επιστρέψω.

Σεπτέμβριος.  Καλό Χινόπωρο, χειμαζόμενοι αδερφοί μου.

<>

34822531 (1).pet

Mr Pink

Ανέβηκε στο άιφον σταις ένδεκα

και τέταρτο. Δεν μετακίνησε

το βλέμμα προς τον φωτογράφο.

Αν ήτο ράτσας, εγώ γεννήθηκα

στις όχθες του Ιαξάρτη

πράγμα που δεν συνέβη.

Η σκυλομούρη του έβλεπε βορρά,

άρα το κομβίο πατήθηκε από νοτιοδυτικά.

Δεκαέξη χρειάστηκε δευτερόλεπτα

(από γωνίας εις εξαφάνισιν)

και ήλθε

να μείνει μες στην ποίησιν αυτήν.

Το σκλιμάβρο.

<>

……………………

random casting: Πετεφρής, Ολντμπόι, Σραόσα, Thas Kas

η διαδρομή (reverse)

10857822_10204902618461094_5861902622331798959_n

 

Αρκετά στέγνωσες, αρκετά λιάστηκες, αρκετά έγραψες.

Ώρα για πίσω, ξανά. Κι ας ψυχραίνουν οι μέρες, κι ας φεύγει νωρίτερα το φως, κι ας ανατριχιάζει μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο η θάλασσα. Ώρα για πίσω.

Bαθιά. Προς τα κει που ξέρεις πως όλες οι παλιές αγαπημένες σου αμαρτίες περιμένουν καυλωμένες. Για να μπορέσουν -επιτέλους- να ζευγαρώσουν με τις άλλες που κουβαλάς και προσμένουν με κρύο, με ζέστη, με ήλιο, με σκοτάδι, υπομονετικά τη σειρά τους.

Βαθιά στο μυαλό.

 

….

μία ώρα και σαρανταπέντε λεπτά

34780434

 

Στις δέκα παρά είκοσι το πρωί, ο κύριος Μπράουν ντύθηκε, γραβατώθηκε, γυάλισε τα παπούτσια του, έτοιμος πλέον να βγει από το σπίτι για να περπατήσει οκτακόσια τριάντα μέτρα μέχρι το εκλογικό κέντρο. Αυτή ήταν μια ιδιαίτερη μέρα.

Στις έντεκα και εικοσιπέντε ξεντύθηκε, τακτοποίησε με προσοχή τα παπούτσια στη θέση τους, κρέμασε κοστούμι και πουκάμισο στην ντουλάπα, δίπλωσε ρολό τη γραβάτα και την έβαλε στο κουτί της, μαζί με τις άλλες πέντε (η αρχαιότερη στην επετηρίδα είχε ήδη κλείσει τριανταένα χρόνια συμβίωσης μαζί του).

Ο κύριος Μπράουν δεν βγήκε στιγμή από το σπίτι. Τρομοκρατήθηκε με την ιδέα πως η δική του επιλογή θα άλλαζε άρδην ή διόλου δεν θα άλλαζε το ρου της ιστορίας και δεν ήταν καθόλου μα καθόλου έτοιμος να αναλάβει μια τέτοια ογκώδη ευθύνη απέναντι στη χώρα και στην ανθρωπότητα.

….

sesame park

natural-sesameO κύριος Μπράουν αγόραζε κάθε δεύτερη μέρα ένα ζεστό πανκέικ με έξτρα σουσάμι από το σούπερ μάρκετ απέναντι από το Δημαρχείο. Λίγη ώρα μετά -για την ακρίβεια κάτι λιγότερο από εφτά λεπτά αν ψιχάλιζε ή το θερμόμετρο έδειχνε κάτω από 10 βαθμούς ή δέκα λεπτά αν απλά είχε μαύρα σύννεφα και κορίτσια χωρίς καλσόν στους δρόμους- καθόταν στο αγαπημένο του παγκάκι, στη γωνία του πάρκου που έβλεπε το λόφο με το κοιμητήριο. Οι σταυροί, οι μουχλιασμένες λίθινες πλάκες με τα χαραγμένα ονόματα και τους -κάποιες φορές- φοβιστικούς αριθμούς ήταν από την άλλη, την αθέατη πλευρά του μικρού λόφου, θαρρείς και κάποιος το ‘κανε σκόπιμα για να μην αποσπά την προσοχή των ανθρώπων από την αιώνια καθημερινότητά τους.

Ήταν πάντα λίγο μετά τις δέκα και μισή το πρωί (όχι κάθε πρωί όμως, αν οι κρουνοί στα σύννεφα ξεχνιόντουσαν ανοιχτοί με τις ώρες ή και με τις μέρες) όταν ο κύριος Μπράουν καθάριζε προσεκτικά το παγκάκι από την υγρασία και τα περιττά περιεχόμενα του γαστρεντερικού σωλήνα των σπουργιτιών, των περιστεριών και κάποιων ελάχιστων κοτσυφιών.

Έξυνε σχεδόν ευλαβικά το σουσάμι από την επιφάνεια με έναν μικρό σουγιά, κληροδότημα της μητέρας του. Με το ίδιο μικρό μαχαιράκι που εκείνη τρυπούσε σε τρία σημεία (ούτε σε ένα, ούτε σε δυο μα ούτε και σε τέσσερα) την παρασκευιάτικη μηλόπιτα, για να σιγουρευτεί αν ήταν έτοιμη να βγει από τη μήτρα του φούρνου.

Μετά έτρωγε το κουλούρι κοιτάζοντας τα δέντρα -μια συστάδα από καρυδιές και μουριές- στο βάθος του πάρκου. Τίποτε άλλο δεν αποσπούσε την προσοχή του, ούτε μαμάδες με καρότσια, ούτε φανατικοί τζόγκερς με πολύχρωμες φιτ στολές και φανταχτερά παπούτσια, ούτε καν τα καμπουριασμένα – από τα βάρη της ζωής άραγε; – δεκαοχτάχρονα που σέρναν πίσω τους μια στρατιά από fuck, cunt, deez και tosser αντί για τον σεξπηρικό, τον -έστω- Wordsworthιανό πλούτο της μητρικής τους γλώσσας. Κοιτούσε τα δέντρα σαν να κρυβόταν κάτι μέσα τους, πάνω τους, πίσω τους. Τίποτε δεν κρυβόταν. Μόνο μερικές άθλιες διώροφες τούβλινες αποθήκες, κάποτε δερματάδικα, μετά σκουπιδότοπος για σύριγγες, τώρα real estate λάφυρα.

Το ξεγυμνωμένο από σουσάμι κέικ γινόταν ακριβώς έντεκα μπουκιές. Ποτέ δέκα, ποτέ δώδεκα.

Τα πουλιά τον ευγνωμονούσαν για το θεσπέσιο και δυναμωτικό αυτό γεύμα. Δεν είχε καμιά σημασία αν η βαριά αλλεργία του στο σουσάμι ήταν ο λόγος που τα κοτσύφια και οι κοκκινολαίμηδες αξιωνόντουσαν συχνά πυκνά τέτοια βασιλική περιποίηση. Τα πουλιά δεν είναι υποχρεωμένα να γνωρίζουν τους λόγους και τα αίτια πίσω από την υστερόβουλη καλοσύνη των ανθρώπων.

….

love, sex, death

Αντί να αραδιάζεις λέξεις για εικόνες που με τον έναν ή άλλον τρόπο σε σημάδεψαν εμφατικά και ευδιάκριτα (εικόνες δανεικές, όχι την ζωή αυτοπροσώπως), προτιμότερο είναι να τις αφήνεις να μιλήσουν όπως οι ίδιες επιλέγουν. Με λίγη βοήθεια, εν είδει υποβολέα για να μην αρχίσουν να φλυαρούν ερήμην σου.

deathΟ Μπρίγκελ, πρώτη επαφή με τα σκοτάδια, να ΄μουν δέκα, έντεκα το πολύ. «Ο θρίαμβος του θανάτου». Δεν φτάνει που σε κερδίζει, πρέπει να βγει και θριαμβευτής απ’ το παιχνίδι. Έμαθα (κι ακόμη θυμάμαι) απ΄έξω και ανακατωτά κάθε χιλιοστό της εικόνας, ψάχνοντας τρόπο να δείξω σε κάποιο υποψήφιο νεκρό πώς να ξεφύγει από την πανούκλα, από το κάδρο. Ποτέ δεν βρήκα. Όλοι οι δρόμοι σωτηρίας κλειστοί. Ψέματα έλεγε από κάτω πως ήταν ένα εξήντα επί ένα είκοσι, δεν χωράει τόσος πολύς Θάνατος σε δυο τετραγωνικά, μεγάλος σαν το σπίτι μου ήταν. Και πιο μεγάλος ακόμη. Τόσο τεράστιος που ζεις μέσα του. Το εμπέδωσα τώρα.

Jean_Auguste_Dominique_Ingres_-_The_Spring_-_Google_Art_Project_2

Στον ίδιο τόμο, στα «Μεγάλα Μουσεία» λίγο πιο μακριά απ΄ τον Θάνατο πόζαρε η «Πηγή», ας με συγχωρέσει ο καλλιτέχνης αλλά ποτέ δεν συγκράτησα το πολύπλοκο όνομά του. Στεκόμουν πρώτη φορά απέναντι σε γυμνό σώμα, αυτά της θάλασσας με μαγιώ δεν μέτραγαν. Μέτρο σύγκρισης δεν είχα μα αυτή η γύμνια μου φαινόταν ανήλικη σαν και μένα, άρα ατελής. Πολύ «καθαρή» για να ‘ναι απαγορευμένη. Έπρεπε να ψάξω κι άλλο.

la-maya-desnuda-the-naked-maja-by-goya

Τρεις σελίδες πιο μπροστά ζούσαν οι δυο Μάγιες του Goya. Η ντυμένη (η χλιαρή, η αδιάφορη) και η γυμνή. Για χάρη της εγκατέλειψα την ‘Πηγή”, ξέχασα και την κόλαση του Μπρίγκελ. Ήταν το όλο υποσχέσεις βλέμμα, ήταν και το μη βουκολικό της πόζας αλλά κυρίως ήταν εκείνη η μικρή λεπτομέρεια, χαμηλά κάτω από τον αφαλό (εκεί που η «Πηγή» μου έχασκε κενή, καθαρή και εν τέλει  άγουρη), που έκανε τα πράγματα συναρπαστικά. Λαβυρινθώδη. Και μάλλον ζεστά. Τότε δεν ήξερα, ακόμη, πως η κατάσταση ήταν σαφώς πολυπλοκότερη. Με τα χρόνια βέβαια σκαλώνεις σε αδικαιολόγητες ατέλειες: ξέρεις πλέον ότι η βαρύτητα δεν αφήνει τα στήθη να ποζάρουν έτσι όπως τα έστησε ο Ισπανός, μόνον η σιλικόνη μπορεί να βιάσει την Φυσική. Αλλά στα δέκα δεν σε πολυνοιάζουν οι επιστήμες, παρά μόνον ένα παράξενο πρωτόγνωρο μούδιασμα κάτω απ’ το παντελόνι.

2a3uC6h

Η Μαλίτσια ήρθε την λάθος εποχή. Οριακά μεγάλος για «κατάλληλο από 13», τραγικά ανεπαρκής για «κατάλληλο από 17». Μα όλα πάνω στην Λάουρα ήταν σωστά, όλα. Και πιο σωστή η σινεματζού στο Όσκαρ που με ρώτησε την ώρα που εμφανίστηκα πελαγωμένος αλλά τολμηρός ενώπιόν της «είσαι δεκαεφτά αγόρι μου, δεν είσαι;» και απάντησα αναψοκοκκινισμένος «φυσικά και είμαι» χαζεύοντας (ως άλλο «Προσεχώς») τα στήθη της που σπρώχναν δυο κουμπιά προς την αυτοκτονία. Της Μαλίτσια αποδείχθηκαν (μετά από δέκα λεπτά) μικρότερα μα απείρως πιο φιλόξενα. Νομίζω πως κάπου κει μέσα ζούμε, πολλοί, ακόμη.

Malicious 23

Ομολογώ, την Αντονέλι την λάτρεψα, την πόθησα (αν και δεν είχα ακριβή αίσθηση της λέξης), την ήθελα δική μου. Την διεκδίκησα με πείσμα σε όνειρα, σε πρωινά ξυπνήματα,  σε αυστηρά ιδιωτικές στιγμές, άφησα πίσω την Μάγια και τις υπαινικτικές πινελιές πάνω της για χάρη του προφανούς. Με λίγα λόγια ενηλικιώθηκα, άλλος ένας στα τόσα εκατομμύρια, μαζί της.

 

«Ενηλικιώθηκα»….

 

stanza7

Ποτέ δεν ενηλικιώνεσαι αν δεν μπεις μέσα στο Stanza del figlio. Nα το δεις να κοιμάται, να το σκεπάσεις, να δώσεις ένα κλεφτό φιλί, ακόμη κι όταν λείπει. Ποτέ.

Και πάνω που σκεφτόμουν πού στην ευχή είναι κρυμμένο το love.

…..

 

nevermore

hung

 

Ναι μωρό μου, τα θυμάμαι τα λόγια των γενναίων παλιών. Να πολεμήσουμε την αρρώστια που μας αγκαλιάζει σαν γλίτσα, να την παλέψουμε σε χωράφια, σε λόφους, σε στενά δρομάκια, σε λεωφόρους, στις ακτές. Να πάμε ως το τέλος πριν προλάβει να έρθει το τέλος πρώτο σε μας. Ωραία λόγια.

Πάνω σε περίεργα χρόνια περπατάμε καλή μου. Μπορεί ποτέ να μην ήμασταν σε πρώτης διαλογής τελάρα αλλά δες την κατάντια μας. Μεταλλαχτήκαμε άσχημα, ύπουλα και επώδυνα. Ο γόρδιος δεσμός ήταν μια κλωστή, μια τόση δα τρίχα μπρος στο μέσα μας. Το Invasion φτυστό η Mary Poppins. O Poe θα προτιμούσε να κόψει με πριόνι τα χέρια του παρά να μας κάνει ποίημα, διήγημα, μια παράγραφό του έστω.

Χώνεψέ το, δεν είμαστε βρώσιμοι πια. Δεν έχουμε μυρωδιά. Μας αγγίζουν και η σάρκα μας υποχωρεί άτακτα. Ένα παράξενο σχαμερό πράμα γίναμε. Ξεχρωμιάσαμε απ’ έξω, μελανιάσαμε εντός. Κανείς δεν καταδέχεται να μας πιάσει -πόσο μάλλον να μας βάλει- στο στόμα του παρά μόνο για να μας ξαναφτύσει στο χώμα με αηδία.

Κάθε μέρα ξυπνάω και ψάχνω μια δόση ομορφιάς, για να αντέξω. Μια, μισή, παλεύω σαν τζάνκι, κάτι βρίσκω. Μα το μουσείο της Ντροπής μας δεν έχει τελειωμό μωρό μου. Ο ιός είναι πάντα εδώ, ανθεκτικότερος απ’ όσο φοβόμασταν.

….

στους τρίτους ορόφους

FIRSTHOME.

 

Σκέψεις ως συνήθως χαοτικές, ερήμην ειρμού.

Οκτώ παρά τέταρτο το πρωί, φορτηγό ξεφορτώνει φοιτητική πραμάτεια στην απέναντι οικοδομή. Μπαμπάς, μάνα, γιός, κόρη, μάλλον, σίγουρα. Ένας απ’ τους δυο πέρασε, το αγόρι είναι εμφανώς νεότερο και με ακόμη πιο εμφανή ακμή, άρα αυτό, θεέ μου, πόσο παιδιά είναι ακόμη τα δεκαοχτάχρονα. Ίσως, βέβαια, περάσαν όλοι. Ελληνική πατέντα.

«Πέρασε». Περίεργη, ύπουλη λέξη.

Ο μπαμπάς μοιάζει μεγαλύτερός μου. Μπορεί και να σφάλλω αλλά το αποψιλωμένο κρανίο πάντα είναι κακός σύμβουλος. Κουρασμένος δείχνει, ούτε οι χρονιές που πέρασαν ήταν εύκολες, ούτε τώρα το ψάξιμο, τα νερά, το ρεύμα, τα τρέχα, τα ανεβοκατέβα σε ταμεία, γκισέ και άδεια ή μισοάδεια σπίτια. Η μαμά ανάμεσα σαρανταπέντε και πενηνταμείον. Φαίνεται ωραία, ακούγεται τσαούσα, αυτή καθοδηγεί την εκφόρτωση, «αλλιώς σε παρακαλώ τον καναπέ, δεν σε παίρνει έτσι». Θα ήταν πρώτη φίρμα σε ρωμαϊκή γαλέρα. Τα μαλλιά της πιασμένα πίσω (έστω κι από δω που βλέπω, φαίνεται πως έχει λαχταριστό λαιμό και ακόμη πιο ωραίους ώμους), φοράει μαύρα γυαλιά, στενή γαλάζια φόρμα και άσπρο μπλουζάκι με τιράντες. Η δουλειά δουλειά αλλά εκτός από φοιτητομάνες είμαστε και γυναίκες. Εύγε.

Πέντε χρόνια, βάλε και άλλο ένα αν είναι μετρίως διαβαστερός, έχει μέλλον το πηγαινέλα τους στην πόλη. Δεν ξέρω από πού έρχονται και δεν με νοιάζει, νοιάζει όμως αυτούς. Η χαρά χαρά, οι αριθμοί όμως δεν χαμπαριάζουν από τέτοια. Τώρα όμως χαρά, επιμένω. Τους αριθμούς βρίσκουμε τρόπο και τους βολεύουμε προς το παρόν -πόσο μακριά πάει αυτό το ‘παρόν’ άραγε; – κάποιοι τυχεροί.

Καλό μέρος διαλέξατε, τους λέω από μέσα μου. Φαρμακείο στη γωνία, μπακάλικο στα πενήντα μέτρα, τσιγαράδικο/γαλατάδικο που διανυκτερεύει στα εκατό, φρούτα στην πάνω γωνία, η σχολή δέκα λεπτά με τα πόδια, ούτε καν δέκα. Καφέδες και μπίρες παντού. Μικροί τόποι, pocket sized. Καλό, κακό, αυτό είναι.

Κάτι φουρφουρίζει μέσα μου, σκέφτομαι τα -παλιά- δικά μου, σκέφτομαι των παιδιών μου, ωραίο και παράξενο συναίσθημα να μπαίνουν στο πρώτο «δικό τους» σπίτι. Τα ΄παμε αυτά, τα γράψαμε, τα ζήσαμε, ας τα ξαναγράψει και κανένας άλλος.

Το βράδυ ποτίζω βασιλικούς, μέντες και κέντιες. Τους βλέπω και τους τέσσερις απέναντί μου, στον τρίτο. Κουρτίνες δεν μπήκαν ακόμη, στόρια δεν κλείνουν με τέτοια ζέστη, είναι ανυπεράσπιστοι μπρος στα αδιάκριτα βλέμματα. Κάναν, ήδη, τα πρώτα σχέδια. Είπαν ο ένας στον άλλον τα ίδια πράγματα που άλλοι χιλιάδες έχουν πει πριν απ’ αυτούς, αλλά πάντα είναι μοναδικά, σπάνια και πρωτότυπα. Είμαι σίγουρος πως φτάσαν κιόλας στην διπλωματική και σχεδιάζουν το μεταπτυχιακό, «έξω αν τα πράγματα στρώσουν, αλλιώς βλέποντας και κάνοντας». Μετά, ικανοποιημένοι που μπήκε μια τάξη στο εντός τους και εκτός χάος, χαλαρώνουν. Στον καναπέ-κρεβάτι μάνα και κόρη, στην τσίλικη μαύρη (γιατί ρε αγόρι μου δεν αντιστάθηκες; ) καρέκλα του γραφείου ο γιος, ο μπαμπάς φοράει μόνο μια φαρδιά βερμούδα, βιδώνει μια λάμπα στο πίσω δωμάτιο. Φως! Well done lad! Η μάνα έχει ρίξει το κεφάλι πίσω και καπνίζει, η κόρη -με κάμποσα κιλάκια παραπάνω απ’ τη μάνα- έχει πάρει αγκαλιά το σμάρτφον. Πάω στοίχημα ότι κάποια στιγμή θα γίνει και το αντίθετο, μόλις απομακρυνθούν από αδιάκριτα μάτια. Της οικογένειάς τους, όχι τα ξένα. Ένα στριφτό η μικρή, ένα sms η μεγάλη. Σενάρια φτιάχνω αλλά οι άντρες είμαστε πολύ χαφίφηδες, πολύ σαψάληδες εν τέλει.

Tους αφήνω στην ησυχία τους. Μη μας πουν και αδιάκριτους, τους ντόπιους.

Βγαίνω απ το μπάνιο, θέλουν και οι άνθρωποι πότισμα, όχι μόνο τα γιασεμιά. Στη γωνιά μου – κάτω απ΄τον τρίμετρο πλέον φύκο- ανοίγω την οθόνη. Τριγυρνάω άσκοπα, πέφτω πάνω σ’ αυτό, η ζωή δέκα και βάλε χρόνια μετά:

Suddenly very much missing your family and your home, suddenly very much feeling like this ain’t the city for you, because you’re just playing at being a grown up, aren’t you? You’re just a child, lost and alone and sitting in the dark in a locks-from-the-inside shed, and you think you’re independent but you’re not, and your job didn’t turn out as good as you thought it would be, did it, and nothing really worked out how you envisioned it, and the nights are drawing in – close and dark and cold – and it’s just you, in your Sonic pyjamas, trying not to alert your housemates to the fact that you’re trying to escape the doom with a cheeky shed-wank, trying not to move the mattress around too much as you try to manipulate your genitals because the mattress makes a sort of creaking sound against the side of your shed and they know, they know. Your parents were married by this age, had kids. They were eight years away from paying their mortgage off. They knew how to drive and both had a car. They had skills and read books. You’ve only just broken 100 followers on Twitter and 800 friends on Facebook. Life. Life. It’s shit.

To κλείνω έντρομος πριν αποδράσει και βρει καταφύγιο στα μάτια των απέναντι. Μόλις ήρθαν οι γείτονες, είμαστε φιλόξενη ράτσα οι ντόπιοι, δεν είναι πρέπον να τους γαμάμε τα όνειρα μπολιάζοντάς τα με τους εφιάλτες αλλωνών.

….