losing my religion

Λύσσαξες με τις ζέστες του Σεπτέμβρη. Φαγώθηκες με τον καθαρό ουρανό. Απόρησες που το καλοκαίρι ξεχείλωσε. Γκρίνιαξες που δεν μπορείς να διακρίνεις πια τις εποχές.

Και τώρα τι κατάλαβες;

Οι απρόσμενες ζέστες, ο γαλάζιος ουρανός, η άδεια παραλία που μάταια σε περιμένει αλλά ξέρεις πως είναι εκεί, οι νύχτες με ανοιχτή μπαλκονόπορτα, ένα σεντόνι ανάμεσα στα πόδια σου, μια μπίρα στο μπαλκόνι χαζεύοντας το φως απ’ την τηλεόραση των απέναντι, λίγο νερό στις γλάστρες, τα κινητά που ακούγονται να χτυπάνε από πάνω, από κάτω, από δίπλα, ο ηλίθιος Ρωμαίος που είναι παρκαρισμένος στη γωνία με ανοιχτά παράθυρα και Βέρτη στα κόκκινα- ούτε τις Ιουλιέττες τις φτιάχνουν όπως παλιά-, το κρύο νερό στο ψυγείο, δυο ρεσώ που φωτίζουν τη χαραμάδα ανάμεσα στα πόδια της, τα δάχτυλά σου που μυρίζουν βασιλικό και σκόρδο, μια βόλτα με τις σαγιονάρες στο γαλατάδικο για τσιγάρα, τα δυο, τρία τι-σερτ που επιμένεις μουλαρίσια -και καλά κάνεις- να μένουν κρεμασμένα κι ετοιμοφόρετα, να βγαίνεις απ’ το μπάνιο ακούγοντας το δέρμα σου να λέει «ευχαριστώ» αντί «σκέπασέ με γρήγορα», ν’ ανοίγεις την πόρτα του ασανσέρ και να μην αντικρίζεις το χαρτί με τα κοινόχρηστα, να μπαίνεις μέσα της και να μην είσαι σίγουρος αν η ανατριχίλα είναι από την κουρτίνα που μόλις κουνήθηκε λιγάκι, όλα αυτά -όταν αρχίζει να νυχτώνει απ τις εφτάμιση, απ’ τις εφτά- είναι η μεθαδόνη μας, το δεκανίκι για να αντέξουμε όσο μπορούμε, παριστάνοντας τους καθαρούς, πριν ξαναπέσουμε στα σκληρά του Οκτώβρη. Φέτος, έτσι έφτασε στ’ αυτιά μου, η διαδρομή ως τον Μάη του χρόνου δεν θα είναι μόνο πανάκριβη, θα ‘ναι και νοθευμένη. Όσοι αντέξουν. Αλήθεια σου είπαν ότι δεν θα σε κυνηγήσουν για τη χρήση, θα σε κυνηγήσουν όμως αλύπητα επειδή ζεις.

Χτες, με τον αέρα, τη βροχή, τον μαβί ουρανό και την τηλεόραση ανοιχτή με το πένθιμο και χυδαίο εμβατήριο του σκληρού, άδικου μα και εθνικά απαραίτητου, κατάλαβα πως ο Σεπτέμβρης δεν είναι παρά η πλάτη μιας ωραίας γυναίκας λίγο πριν ή αμέσως μετά το «αντίο». Την ώρα που αρχίζει να βρέχει. Με τη μυρωδιά της κολλημένη σε κάθε γωνιά σου. Και κάτι σαν φίδι να κόβει βόλτες στο στομάχι σου. Μείον το φίδι, ούτε ο Τρυφώ θα μπορούσε να το φιλμάρει καλύτερα αυτό το αντίο. Που -από μια στιγμή και μετά- ούτε «τα λέμε» είναι, ούτε «στο επανιδείν». Αντίο σκέτο είναι.

Θα μου πεις τίποτε δεν κρατάει για πάντα. Αν σ’ ανακουφίζουν οι αλήθειες πες το. Εγώ την πίστη μου στις αλήθειες την έχασα. Ειδικά των άλλων. Ίσως φτιάξω μερικές δικές μου αλήθειες ή μια ολοδικιά μου πίστη, τώρα που τέλειωσε η μεθαδόνη του Σεπτέμβρη, να ‘χω να πορεύομαι.

Thanks Michael..

Advertisements
Posted in REM

27 thoughts on “losing my religion

  1. Τί να σας πω; Είναι τόσο συμπυκνωμένες οι εικόνες που ούτε η βροχή μπορεί να τις αραιώσει να γίνουν πιο βατές. Ευτυχώς

    1. κοίτα, κάπου πήρε το μάτι μου οδηγίες ενός εγχειριδίου για “διαχείριση κρίσεων” και την -εύλογη- προτροπή “μη κάνετε σαν να μην υπάρχει αύριο”, η οποία κανένα εγχειρίδιο δεν χρειάζεται για να γίνει κατανοητή. απλά ήθελα να θυμίσω σε όσους τα γράφουν ή τα έχουν ως ευαγγέλια, πως κρίση με κρίση έχει πολλές φορές χαοτική διαφορά. με Χ, όχι με χ. τα εγχειρίδια και οι τεχνικές φτάνουν ως εκεί που ξεκινά καθένας μας ως οντότητα και όχι ως μέρος κάποιας συγκεκριμένης ή αφηρημένης ομάδας. τα behaviour manuals είναι καλά για τους συντάκτες τους και για εταιρική χρήση, σε όσα ζούμε τώρα δεν νομίζω πως είναι αποδοτικά. είμαι σίγουρος δηλαδή.εκτός κι αν ορίσουμε ως βασική παράμετρο το “γεροί να είμαστε” ή το “δες πώς τα κατάφεραν οι παπούδες μας” οπότε σηκώνω τα χέρια

      εκτός θέματος, το ξέρω, αλλά τέτοιες εποχές να είσαι επιεικής στη βαθμολόγηση

  2. Ο Σεπτέμβρης ήταν η πύλη της…κολάσεως. Μέχρι τον Μάη (;) έχουμε δρόμο πολύ και οι αλήθειες, δικές μας ή ξένες, δε βοηθάνε απλώς πονάνε…

    1. νομίζω πως δεν έχετε -κι εσείς, κι εγώ, και όλοι μας- ιδέα για το πώς είναι οι – όχι “η” – πύλες της κόλασης

  3. Κάτι τέτοια κείμενα με κάνουν να μην χάνω την πίστη μου.Η χαριστική βολή ήταν το πέστο βασιλικού.

    1. όταν ήμουν πιτσιρικάς έτρωγα μακαρόνια με τυρί. ο κιμάς ήρθε πολύ αργότερα. για το πέστο δεν συζητάμε. ήρθε η ώρα για επιστροφή στις ρίζες

  4. Μόλις καλύψατε την μέχριν στιγμής ανεξήγητη συμπεριφορά των νευρώνων μου… που μάλλον πίνουν μπύρες με τους δικούς σας

  5. ΕvG , ok, brave you, οι μπίρες κερασμένες

    Soduck , everybody hurts, ακόμη και τα αναπαυτικά καθίσματα

  6. Καλύτερα losing my religion και ρεαλιστής μη σας πω και κυνικός, παρά keeping the flame of faith και αφελής ασύγχρονος κινητήρας στα χέρια του κάθε αλητήριου.
    Ελπίζω μετά από όλα αυτά να μάθουν και κάποιοι ακόμα τα μάθημά τους.
    Θα είναι μια κάποια πρόοδος.

    1. η λέξη κλειδί : “κινητήρας”. καλύτερα άμμος στα γρανάζια τους παρά V12 του Μaranello

  7. Η ανησυχία του κειμένου, ο φόβος που καραδοκεί, αν δεν έχει εγκατασταθεί ήδη, η ελπίδες που τσαλακώνονται καθημερινά, και το ΣΒΚ που έρχεται, λαμπερό και ζεστό ξανά, μου υποβάλλει ότι σε κρίση ή σε μη κρίση, σε φθινόπωρα και χειμώνες πρέπει να μένουμε ζωντανοί.
    “Death is not the biggest fear we have; our biggest fear is taking the risk to be alive—the risk to be alive and express what we really are.
    DON MIGUEL RUIZ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s