Thanksgiving Day

30858847

 

 

 Για τους παρόντες αλλά και τους απόντες  της χτεσινής βραδιάς

 

#

 

Το να είσαι αμήχανος απέναντι σε βλέμματα ανθρώπων που ήρθαν να συναντήσουν εσένα και τις λέξεις σου-ή το αντίστροφο- έχει μια λογική. Μα το να είσαι το ίδιο (ή και περισσότερο) αμήχανος σαν απών, την ξεπερνάει. Για να γραφτούν -λοιπόν- λίγες γραμμές που ως είθισται διαβάζονται σε τέτοιες περιπτώσεις, χρειάστηκαν πάρα πολλές ώρες. Και μόλις ένα λεπτό για να σβηστούν όλες και να ξαναγραφτούν απ’ την αρχή δέκα αράδες, που νομίζω ότι φτάνουν και περισσεύουν.

Το εορτολόγιο σήμερα δείχνει τη Μέρα των δικών μου Ευχαριστιών. Δεν έχει χώρο για άλλο τι.

Ευχαριστώ κάθε έναν ξεχωριστά που βρίσκεται μέσα σ’ αυτό το χώρο, δίνοντας ένα κομμάτι του λιγοστού χρόνου του σε έναν άγνωστο, που για -επίσης- άγνωστους κι αδιευκρίνιστους λόγους έγραψε κάτι που κάποια στιγμή εξαργυρώθηκε απ’ αυτόν που το διάβασε σαν μη κάλπικο. Το ευχαριστώ γίνεται διπλό, ενωμένο μαζί με τη μεγάλη συγγνώμη μου που δεν κατάφερα να διακτινιστώ, έστω για δευτερόλεπτα.

Ευχαριστώ κάθε έναν ξεχωριστά από αυτούς που δίνοντας επίσης υστέρημα χρόνου, μου κάνουν την αληθινά μεγάλη τιμή να πουν δυο λόγια για έναν άγνωστό τους:  ευχαριστώ τον Χρήστο Νάτση, με τον οποίο μοιράζομαι κρυφά αμαρτωλές πολυτονικές σκέψεις με γενναιόδωρες καμπύλες, χωρίς τις οποίες η μονοτονική καθημερινότητά μας θα ήταν αφόρητα πληκτική. Ευχαριστώ τον Πάνο Θεοδωρίδη, με τον οποίο αντάμωσα την εποχή της «Δεξιάς ερωμένης» (κοντά δεκαπέντε χρόνια πριν) και έκτοτε προσπαθώ φιλότιμα -με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα- να τον μεταφράσω, έργο πολλές φορές επίπονο αλλά και καθαρή, αμόλυντη πρόκληση για τα εγκεφαλικά μου κύτταρα.

Ευχαριστώ τον (ελέω μάχης εκλογών απόντα) Νίκο Ξυδάκη. Ερήμην του με στοίχειωσε με κείνο το «κουβαλώντας τη λύσσα της βουβής επαρχίας», που νόμιζα ότι το ‘γραψε μόνο για μένα και με έστειλε επί χρόνια να γράφω ψάχνοντας αντιλυσσικό, ίσως το βρήκα με τις σελίδες αυτές, ίσως όχι.

Τέλος πολυευχαριστώ τον αρχηγό της φυλής των ψυχικά χουβαρντάδικων ανθρώπων Βάσο Γεώργα, που θέλησε να περιμαζέψει ένα τσούρμο αδέσποτες ιστορίες προσφέροντάς τους ένα σπίτι κι ένα πιάτο φαγητό, ενώ αυτές επέμεναν πως γεννήθηκαν για να ζουν αδέσποτες. Ένας απ τους δυο μας θα ‘χει δίκιο, στο τέλος.

Το γιατί γράφουμε, ποιοί και πόσοι -στ΄ αλήθεια- είμαστε όταν σκαρώνουμε ιστορίες, τι επιδιώκουμε, από τι ξοπίσω τρέχουμε, τι μας κυνηγάει, τι μας τρώει τα σωθικά χειρότερα απ΄τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ, τι σημαίνει ο καλός λόγος των άλλων για τις λέξεις μας, τι είδωλο μας επιστρέφει ο καθρέφτης αυτών των λέξεων, τι μουσικές ή σιωπές μας περικυκλώνουν όσο παλεύουμε με τα πλήκτρα, αν είμαστε λεξοφετιχιστές ή απλά ψάχνουμε το επιούσιον χόλι γκράαλ (γιατί όσα και να βρούμε πάλι γνήσια θα είναι), όλα αυτά -κι άλλα τόσα- είναι ερωτήματα γεννημένα για να μείνουν εσαεί αναπάντητα. Αυτή η καλή αιώνια πείνα, αυτό το give me the words είναι που μας σώζει τελικά. Eίτε γράφουμε, είτε διαβάζουμε.

Σας ευχαριστώ πολύ, έναν προς έναν.

 

 

μούζικα

#

Advertisements

14 thoughts on “Thanksgiving Day

  1. Καλοταξιδο!Χαιρομαι πολυ που οι λεξεις σου βρηκαν κι αλλο σπιτι! Νομιζω το ιδιαιτερο γραψιμο σου το αξιζει!

    1. ας μη βυθιστεί τουλάχιστον, άμα καταφέρει να βγει έστω και για λίγο απ’ το λιμάνι ευτυχής θα είμαι, ευχαριστώ!

  2. Κι εγώ σ’ ευχαριστώ για την ιαματική συγκίνηση που μου προσφέρεις

  3. Ξεκινησα να σε διαβαζω απο ενα δυαρι στο κεντρο μεσα στους καπνους και στους ιδρωτες οταν επρεπε να την αφησω να κοιμηθει και να φυγω για δουλεια… Ειμουν μονο 19…

    Μετα μου ειπαν οτι η αναπτυξη ερχοταν και για να ερθει αυτη επρεπε να φυγω εγω…

    Τωρα πλεον ζω στην Αυστραλια χωρις εκεινη, οπως σου εχω ξαναπει, και εχω γινει 24… Και θα συνεχιζω να σε διαβαζω μεχρι να ξαναναψω τα “δεκα καλυτερα μου τσιγαρα” σε αυτο το “κατι σαν εαρ” προσπαθωντας να βρω “τη διαδρομη” και να γυρισω σε εκεινο το τοσο γλυκο “ψαιμα”…

    Σας ευχομαι τα καλυτερα… 🙂

    ——

    Δεν ξερω η “Ντεμπι” τι θα ελεγε για ολα αυτα… 😉

    1. η Ντέμπι δεν ξέρω αλλά ο κόμπος στο λαιμό μου θα σας έλεγε πολλά αν μπορούσε να μιλήσει. σας ευχαριστώ και σας εύχομαι τα καλύτερα

  4. Το ωραίο με σας (ένα από) είναι η εξέλιξη, τι γράφατε πριν 10 χρόνια και τι τώρα, μια βιρτουζιτέ που δε σταματά να μαθαίνει νέες κινήσεις και κόλπα. Οπότε πιο πολύ από αυτή, λιγουρεύομαι την επόμενη συ(γγ)ρραφή σας.

    Καλή διαδρομή, ΚΚΜ.

    1. πριν δέκα χρόνια -λέμε τώρα- έγραφα ποστ ιτ, για να μη ξεχνάω να πάρω τα χάπια στην ώρα τους, ευτυχώς κάποτε τέλειωσαν 🙂
      Ευχαριστώ πολύ, με Ε

  5. Καλή επιτυχία στο βιβλίο σου και συ να είσαι γερός, ευτυχισμένος .

    1. καλή ευχή η δεύτερη, μόνο τότε πας και στην πρώτη
      Ευχαριστώ πολύ κι εσάς

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s