from the beginning

23897589

Προχτές αργά το απόγευμα αποφάσισα ότι ο καλλωπισμός πρέπει να πεθάνει. Ήρθε η εποχή να αφήνονται οι λέξεις να βγουν στο δρόμο μονάχες τους, όχι δυο δυο ή τρεις μαζί, ούτε ντυμένες. Γύμνια. Ούτε παπούτσι, ούτε ζακέτα, ούτε βρακί. Αχτένιστες, άλουστες. Όπως τις είδα στη γέννα. Ή αυτές είδαν εμένα, δεν έχει και μεγάλη σημασία ποιός πρώτος.

Να γράφεις «πεινάω». Σκέτο. Καμιά επεξήγηση. Πεινάω. Θέλω να βάλω κάτι μέσα μου, να γεμίσω. Φτάνει, ως εκεί. Το Im starving ακούγεται πιο καμπανιστό, το ίδιο και το λιμοκτονώ αλλά κανείς δεν σε φοβάται αν μπογιατίζεις τις λέξεις. Ασπρόμαυρες -με μια κιτρινίλα, δώρο του χρόνου- έχουν πιο μυτερά δόντια.

Να πληκτρολογείς «σε θέλω». Ούτε ποιάν, ποιόν, ούτε γιατί, ούτε πότε, ούτε τι θα τον, την κάνεις μετά. Σε είδα, χτες, σήμερα ή πρίν δέκα χρόνια και σε θέλω. Δεκάρα δεν δίνω αν ζεις ή αν είσαι αλλουνού ή αλληνής, αν ξέρεις ότι υπάρχω, αν αξίζεις να σε θέλει κανείς, αν αξίζω δεύτερη ματιά. Εγώ σε θέλω. Έτσι.

Να λες «ψόφα». Απ΄τα τρίσβαθα της ψυχής σου. Χωρίς ετυμηγορία. Χωρίς τύψεις. Ψόφα και φύγε απ’ τον κόσμο μου, πήγαινε να παίξεις ή να σαπίσεις στο δικό σου. Πες το, γράφτο και βάλε τελεία μετά. Αυτό ήταν το λάθος που κάναν οι Archive. Τα υπόλοιπα στιχάκια που στίψαν το μυαλό τους να γεννήσει ήταν βάρος περιττό, ψεύτικο στολίδι, φο μπιζουδάκι στην ατέλειωτη ομορφιά του So fuck you, anyway. Ξέρει αυτός, αυτή, το γιατί. Όλοι μας ξέρουμε το γιατί.

«Κουράστηκα». Έτσι, ξεδιάντροπα και γρήγορα. Για κάποιο λόγο κουράζονται οι άνθρωποι. Για δέκα λόγους, για εκατό. Αν κάτσεις να τους μετρήσεις κουράζεσαι περισσότερο. Μη μετράς.

Να πεις «φύγε». Ένα κενό στο χρόνο. Ούτε πριν, ούτε μετά. Αυτά τα πριν και τα μετά είναι για ιστοριούλες και ποστάκια. Για μόδιστρους των λέξεων. Για λατρεμένες κοπτοραπτούδες. Γυμνά είπαμε. Ούτε ύφασμα, ούτε βελόνι, ούτε κλωστή. Μόνο «φεύγω» μπορείς να φορέσεις, αντί «φύγε». Να το φορέσεις όμως, όχι να σε φορέσει. Μη παρασυρθείς και γυρίσεις πίσω να δεις τι ξέμεινε. Κανείς δεν νοιάζεται να γλύφει αλάτια για να ζωντανέψουν ξανά.

Τα βράδια που με παίρνει ο ύπνος, αυτές οι ηλίθιες λέξεις κάνουν παρέα μεταξύ τους, καθρεφτίζονται, φτιασιδώνονται, χαζογελάνε. Νομίζουν ότι θα μεγαλώσουν και θα γίνουν σκέψεις. Οι γελασμένες, οι φτηνές, οι τιποτένιες. Αφού θα ξυπνήσω και θα λουφάξουν πάλι ολόγυμνες στη γωνιά τους. Όπως ήταν στη γέννα. Τη δικιά τους ή τη δικιά μου, δεν έχει πια σημασία.

Advertisements

28 thoughts on “from the beginning

  1. Καλά που το διάβασα μέρα. Έχω κόψει το αλκοόλ τώρα τελευταία, και καταλαβαίνεις… (θα έκοβα είτε τις φλέβες μου είτε τη νηστεία).

  2. (όχι. αποφάσισα. θα πάω σπίτι, θα περιμένω να νυχτώσει, θα το ξαναδιαβάσω και θα τσουγκρίσω με τον εαυτό μου στην υγειά σου!)

  3. “Protocol sentence, in the philosophy of Logical Positivism, a statement that describes immediate experience or perception and as such is held to be the ultimate ground for knowledge. Such a statement is also called an atomic statement, observation statement, judgment of perception, or basic statement; in particular, the term protocol sentence is associated with the work of Rudolf Carnap, a 20th-century German-American philosopher of science and of language.”

    🙂

  4. Να μουρμουρίσεις “πεθαίν…” . Έτσι , μόνο “πεθαίν…” .
    Έτσι και του βάλεις κατάληξη , πάει … είναι σαν να του φόρεσες φούστα-μπλούζα … ίσως – ίσως και λίγο ρίμελ στις βλεφαρίδες …
    —————————————
    Μπα … τι μ’ έπιασε απόψε ?

  5. εντάξει, είμαι σπαστικός, αλλά γιατί μόνο ρήματα και γιατί μόνο ο έρωτας δικαιούται κάποιου στοιχειώδους προσδιορισμού; Σκέπτεσαι με όρους δράσης, ελπιδοφόρο το βρίσκω. Φαντάσου να μουρμούριζες μόνο ουσιαστικά: ταβάνι, αέρας, γυναίκα.

  6. Το βράδυ που ΔΕΝ με παίρνει ο ύπνος … αυτές οι λέξεις…καθαρές και γυμνές με τριγυρίζουν με τσιγκλάνε, με ζουλάνε, με παιδεύουν….είναι κοφτερές σαν ξυράφια και κρύες σαν τις νυχτερινές βόλτες στον χειμωνιάτικο βοριά…..παγώνουν την σκέψη και σταματάνε το βλέμμα ακίνητο σε ένα σημείο …θαρρείς και είναι το βλέμμα νερένιο και παγώνει απ’το κρύο…………

    Με συγκλονίσατε αγαπητέ…..σαν να διαβάσατε μέσα μου …..

    Καλησπέρα σας….

      1. Σαν να διαβάσατε μέσα μου , είπα…..δεν χρειάζεται να μπεις μέσα σε κάποιον για να μπορέσεις να διαβάσεις τις σκέψεις του…..

        Καλησπέρα σας….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s